Αρχείο

Archive for the ‘Αρθρογραφία’ Category

Πως έζησα εκείνες τις μέρες…

Αν και έχουν περάσει μόνο 2 χρόνια μου φαίνεται πολύ μεγάλη η απόσταση από εκείνες τις μέρες. Από εκείνη την εξέγερση. Ούτε που θυμάμαι που βρισκόμουν το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη 2008. Θυμάμαι μόνο ότι κάποια στιγμή γυρνώντας σπίτι νωρίς το βράδυ άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα πάνω στην είδηση της δολοφονίας.

Για αρκετή ώρα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι έγινε ακριβώς. Συμπεριφερόμουν κανονικά , καθημερινά. Τριγυρνούσα στο σπίτι , σιωπηλός. Το σκεφτόμουν αλλά μάλλον δεν ήταν σε θέση το μυαλό μου να συλλάβει την πραγματικότητα. Ίσως δεν ήθελε.

Δεν θυμάμαι ποιο ήταν το «χτύπημα» που με «ξύπνησε». Αν ήταν το τηλέφωνο ενός φίλου , αν ήταν μια «βόλτα» στο Internet. Πάντως θυμάμαι ότι μέσα σε μερικές στιγμές άλλαξε τελείως η συμπεριφορά μου. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ ατάραχος. Μου είχε καρφωθεί μόνο μια ερωτηματική πρόταση στο μυαλό: «αν ήταν ο μικρός σου αδερφός;;»

Το ερώτημα με βασάνιζε μέχρι την επόμενο βράδυ. Δεν ήξερα αν ήμουν ο μόνος που ένιωθε έτσι. Ήξερα ότι στην Αθήνα έχουν αρχίσει οι πορείες , τα επεισόδια … Βγήκα με κάτι φίλους. Δεν μίλησα για το γεγονός , περίμενα να το κάνουν αυτοί. Και όπως περίμενα άκουσα ένα κάρο διαφορετικές απόψεις. Από την άποψη «καλά το έκανε το μαλακισμένο , κανένα κωλόπαιδο των Εξαρχείων θα ήταν» μέχρι το » πάμε να ρίξουμε το κράτος που δολοφονεί».

Ένιωθα οργή μέσα μου , ήθελα να τελειώσει εκείνη η μέρα για να πάω τη Δευτέρα το πρωί στη σχολή να δω τι γίνεται. Πάντα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα τέτοια γεγονότα αντιμετωπίζονταν πολύ διαφορετικά. Πήγα στη σχολή Δευτέρα πρωί , χωρίς να έχω μάθημα. Ερημιά. Κάποιες ανακοινώσεις από εδώ και από εκεί. «Όλοι στις 6 στην πορεία».

Η πορεία ήταν κάτι διαφορετικό. Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μίσος , τόση αγανάκτηση , τόση θέληση για εκδίκηση. Συνθήματα , φωνές. Στις πλατείες παιδιά της ηλικίας μου από διάφορες πολιτικές ομάδες και παρατάξεις , μοίραζαν φυλλάδια , μιλούσαν με κόσμο. Κατά τη διάρκεια της πορείας είδα να καίγονται όλες οι τράπεζες που βρέθηκαν στο δρόμο. Όλες κάηκαν από μια μικρή , σχετικά με τον όγκο της υπόλοιπης πορείας , ομάδα που πορευόταν ξεχωριστά.

Ένας 45άρης που πορευόταν δίπλα μου σχεδόν-από τους πολλούς που είδα στο δρόμο εκείνη τη μέρα- βλέποντας την «Εθνική» με σπασμένα τζάμια και φωτιές , έσφιξε τα δόντια , έβγαλε ένα περίεργο μουγκρητό και είπε «15 χρόνια σας πληρώνω 70 τετραγωνικά ρε πούστηδες…».

Τότε πραγματικά συνειδητοποίησα τι ήταν αυτή η εξέγερση. Δεν ήταν μόνο η δολοφονία ενός παιδιού. Ήταν όλη η πίεση , όλη φτώχεια , όλη η δυστυχία , όλη η αγανάκτηση. Τότε κατάλαβα ότι αυτή η εξέγερση δεν έχει όρια και πίστεψα ότι τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει… Έπεσα έξω.

Λίγα λεπτά αργότερα και ενώ η πορεία έφτανε στο τέλος της πέσαμε πάνω στις γραμμές των ΜΑΤ που προστάτευαν κάποιο τμήμα. Πίσω από τις πυκνές γραμμές τους ήταν εύκολο να διακρίνεις αρκετά μηχανάκια με περίεργους τύπους να κάνουν χειρονομίες προς το μέρος μας. Ξυρισμένα κεφάλια , καδρόνια , αγκυλωτοί σταυροί και στόχοι στις μπλούζες τους… Λίγο δίπλα τους μια κλούβα γεμάτοι «μαλλιάδες». Ένας φίλος μου που ήταν πιο προσεκτικός παρατήρησε και κάποιους νεαρούς κρυμμένους πίσω από περιπολικά  που κοίταζαν συνεχώς προς το μέρος μας και μετά έσκυβαν το κεφάλι και μιλούσαν στα αυτιά αξιωματικών οι οποίοι σημείωναν και έδιναν εντολές από τον ασύρματο. Όταν τους πρόσεξα κι εγώ , παρατήρησα ότι το παρουσιαστικό τους δεν μου ήταν και πολύ άγνωστο… Μου θύμισε κάποιους , σε κάποιο «τραπεζάκι» στη σχολή…

Έβρισα πολύ τότε. Δεν θυμάμαι τι ξεστόμιζα. Βρισιές , κατάρες … Εκτός εαυτού. Σταμάτησα μόνο όταν ένα άγνωστο χέρι από πίσω με έσφιξε και κοιτώντας με στα μάτια μου ψιθύρισε «πρόσεχε τι λες…είμαστε γεμάτοι ασφαλίτες». Σταμάτησα , δεν μπορούσα να το χωνέψω.

Συνήλθα από τις σκέψεις μου μόνο όταν οι «μαλλιάδες» από τις κλούβες έκαναν ερείπιο ένα περίπτερο και ένα σουβλατζίδικο. Πριν προλάβω να πω «γιατί;;;» ήξερα το λόγο. Είχα χάσει πραγματικά τις δυνάμεις μου. Ούτε τα δακρυγόνα με επηρέαζαν , ούτε τίποτα.

Γύρισα σπίτι και είδα στην τηλεόραση τους «νοικοκυραίους» να λένε για τα κωλόπαιδα που τους έσπασαν τα μαγαζιά… Ψυχικά κατέρρευσα. Τότε μόνο είδα στα αλήθεια τη δύναμη του εχθρού…

Τις επόμενες μέρες πήγα σε 1-2 πορείες. Σχεδόν σαν φάντασμα , δε μιλούσα , δε φώναζα , δεν ένιωθα τι γινόταν γύρω μου. Το μόνο που με κρατούσε ήταν το ερώτημα που μου έκανε ο ίδιος μου ο εαυτός:

«Αν ήταν ο μικρός σου αδερφός…;»

(Σημείωση: γράφω σήμερα τις αναμνήσεις μου από το γεγονός της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και όχι αύριο όπως θα ήταν το προφανές , γιατί αύριο ο «Πολιτικός σχολιασμός» είναι αφιερωμένος σε κάτι άλλο , διαφορετικό , που θα μάθετε σήμερα το βράδυ).
Advertisements

Ανοησία Vs Κοροϊδία…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το έπαθλο της παραπάνω «»»κόντρας»»»;;; Η μοιρασιά των λίγων χιλιάδων δεξιών αναγνωστών , μια θέση στο γραφείο τύπου της Ν.Δ. και λίγη κρατική διαφήμιση…

Δυστυχώς ο ελληνικός Τύπος στα χειρότερα του.

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες: ,

Ποιος θα κάνει την αρχή;

Έχουμε περάσει σε μια εποχή , όπου στα ευρωπαϊκά πολιτικά δρώμενα , έχουν αρχίσει να αυξάνονται οι φωνές εναντίον της Ε.Ε. και της παγκοσμιοποίησης γενικότερα. Πριν μια δεκαετία , όταν οδεύαμε προς το ευρώ , όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Οι υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν σίγουροι για το μέλλον. Κοινό νόμισμα , κοινό σύνταγμα , νέα κράτη-μέλη. Όλα ήταν προγραμματισμένα έτσι ώστε σήμερα η ευρωπαϊκή ήπειρος να αποτελεί ουσιαστικά μια μεγάλη ομοσπονδία.

Φυσικά η συνταγή χάλασε στην πορεία. Πριν λίγα χρόνια το να είναι κάποιος ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν εκτός από σπάνιο και περίεργο. Πάρτε για παράδειγμα τη χώρα μας , όπου τουλάχιστον στην κεντρική πολιτική σκηνή μόνο το Κ.Κ.Ε. δήλωνε απερίφραστα την αντίθεση του , χωρίς όμως να έχει πειστικά επιχειρήματα.

Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Σε όλη την Ευρώπη κόμματα με αντιευρωπαϊκή ρητορεία είδαν τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες εκλογές στην Αγγλία. Επίσης και άλλα κόμματα και επιφανείς πολιτικοί- και όχι μόνο- άρχισαν να μιλούν με επιφυλάξεις για το παρόν και το μέλλον της Κοινότητας.

Ο λόγος που άλλαξε τόσο πολύ το κλίμα φυσικά είναι η τεράστια οικονομική κρίση. Μια κρίση που όπως και να προήλθε έχει τρίξει για τα καλά τα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Πάνω σε αυτό το σύστημα δυστυχώς είναι δομημένη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για δεκαετίες ζούσαμε όλοι σαν Ευρωπαίοι πολίτες με την αίσθηση πως ό,τι και να γίνει η σταθερότητα που εγγυάται η ενωμένη Ευρώπη θα λειτουργεί σαν κυματοθραύστης.

Τα τελευταία 2 χρόνια όλη αυτή η πίστη κλονίζεται. Η αίσθηση ασφάλειας αποδεικνύεται ψευδαίσθηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την κρίση και να προστατέψει τους λαούς της. Ούτε καν προσπάθησε…

Μάλιστα τώρα μαζί με το Δ.Ν.Τ. , μια από τις κολώνες του παγκόσμιου καπιταλισμού , έχει αρχίσει να αποδομεί και τα τελευταία ψήγματα «ευρωπαϊκής συνείδησης» που έχουν απομείνει στους λαούς της ηπείρου. Μια «ευρωπαϊκή συνείδηση» που ποτέ δεν παγιώθηκε. Οι λαοί της Ευρώπης πάντα ένιωθαν απόμακροι ο ένας από τον άλλον. Δεν υπάρχουν κοινές παραδόσεις , κοινή γλώσσα. Κυρίως δεν υπάρχει κοινός τρόπος σκέψης αλλά και τρόπος ζωής.

Εκτός αυτών , δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνο μέσα στο προηγούμενο αιώνα έχουν γίνει δύο τεράστιοι πόλεμοι που χώρισαν την Ευρώπη στα δύο και άπειρες διενέξεις , διαφωνίες  και διπλωματικές  κόντες μεταξύ των κρατών. Μπορεί αυτά όλα στα πλαίσια της καθημερινότητας μας να μοιάζουν μακρινά και ξεχασμένα. Αλλά ας θυμηθούμε ότι στο βιβλίο της παγκόσμιας ιστορίας , τα 50-60-70 χρόνια που μας φαίνονται μακρινά , δεν είναι παρά λίγες γραμμές. Λίγες παράγραφοι…

Αυτή τη στιγμή το ντόμινο έχει ξεκινήσει. Ένα ντόμινο που ξεκίνησε από το νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης και την πιο όμορφη χώρα της , έφτασε στο άλλο άκρο και στη χώρα των δυναμικών και ανυπότακτων Ιρλανδών και στο επόμενο διάστημα φαίνεται ότι θα έρθει ξανά νότια για να αποτελειώσει τα μεσογειακά κράτη.

Μέσα από αυτό , οι ηγέτες του Καπιταλισμού , προσπαθούν να δοκιμάσουν τα όρια και τις αντοχές των λαών. Προσπαθούν να δοκιμάσουν το πόσο μπορούν να μας ξεζουμίζουν χωρίς να αντιδράμε. Θεωρώ ότι δεν θα πάει πολύ μακριά η βαλίτσα. Κάποια χώρα θα σηκώσει κεφάλι , σε κάποια χώρα ο λαός θα απελπιστεί τόσο και ή θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του ή θα δώσει , μέσω εκλογών , το δικαίωμα σε κάποιον αντιευρωπαϊστή πολιτικό να κάνει το δύσκολο , μετέωρο αλλά δικαιολογημένο εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση , την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν είμαι ούτε τόσο ικανός , ούτε τόσο γνώστης των πραγμάτων για να μπορώ να προβλέψω με σιγουριά κάτι τέτοιο. Αλλά μπορώ να αντιληφθώ τα μηνύματα που έρχονται από παντού. Κι αυτά δείχνουν ένα δυσοίωνο μέλλον για την ενότητα των ευρωπαϊκών κρατών. Με την ερώτηση του τίτλου , «ποιος θα κάνει την αρχή;» , αναρωτιέμαι απλά ποιο θα είναι το πρώτο κράτος που θα τολμήσει την απαγκίστρωση του από την Ένωση. Εφόσον υπάρξει ένα τέτοιο κράτος , τότε το μετά θα έχει πολύ ενδιαφέρον.

Γιατί αν τα καταφέρει ο πρώτος θα ακολουθήσουν και άλλοι. Και τότε ίσως γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω , όχι απαραίτητα με την αρνητική έννοια της φράσης.

Η νέα ΕΤ1 αξίζει.

Ο τελευταίος χαρακτηρισμός που μπορεί να μου αποδώσει κάποιος που με ξέρει είναι αυτό του «φαν της TV». Με το χαζοκούτι , που πλέον δεν είναι ούτε χαζό , ούτε κουτί , αφού έχει εξελιχθεί σε ηλίθιο και πλακέ , έχουμε τις σχέσεις νύφης -πεθεράς.

Κάθε φορά που το πλησιάζω και λέω να του δώσω μια ευκαιρία , φεύγω τσαντισμένος , βρίζοντας από μέσα μου , ενώ πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι και αυτό αν μπορούσε θα με μούτζωνε και θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε μες το σπίτι μου , αντί σε κάποιο άλλο , στο οποίο θα είχε σίγουρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή του νοικοκυριού.

Κάποια από αυτές τις μέρες έβλεπα ΕΤ1. Μια ελληνική ταινία το μεσημέρι. Στα διαλείμματα έδειχνε διαφημιστικά από μια σειρά νέων εκπομπών , ντοκιμαντέρ που προβάλλονται κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Μου κέντρισαν το ενδιαφέρον πραγματικά. Έξυπνες ιδέες , ωραία στημένες ,εκπομπές που αξίζει κανείς να αφιερώσει ένα απόγευμα για να τις παρακολουθήσει.

Ειδικά τώρα που τα ευρώ μειώνονται επικίνδυνα σε τσέπες και λογαριασμούς , που να τρέχεις για καφέδες , μπίρες και ούζα  ή εκδρομές. Σπίτι και πάλι σπίτι…

Οι τίτλοι κάποιων εκπομπών που μου άρεσαν και θα δω αυτό το Σάββατο και την Κυριακή είναι οι εξής:

  1. «Φωτόσφαιρα»
  2. «Αυτοί που πήραν τα βουνά»
  3. «Παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται»
  4. «Μουσικές του κόσμου» , με τον μεγάλο Γιάννη Αγγελάκα αυτή τη βδομάδα.
  5. «Εικόνα σου είμαι»
  6. «Κλιματική αλλαγή»

Ελπίζω να σας έδωσα κάποιες καλές ιδέες. Περισσότερες πληροφορίες βέβαια στο …λαβύρινθο site της ΕΡΤ.

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες:

Στα λόγια , κάτι διαφορετικό.

Καλώς το δεχτήκαμε λοιπόν και το κόμμα της Ντόρας. «Δημοκρατική Συμμαχία» το όνομα του σχηματισμού που θα επιδιώξει να κερδίσει ένα μεγάλο και ετερόκλητο κοινό. Στην ομιλία της η πρώην υπουργός χρησιμοποίησε σκληρούς χαρακτηρισμούς και προσωπικά με εξέπληξε. Περίμενα μια πιο ήρεμη , μια πιο συμβατική πρεμιέρα. Περίμενα χαμηλούς τόνους , δείγμα ενός νέου τρόπου πολιτικής έκφρασης. Κάτι που δεν έγινε…

Η Μπακογιάννη επιτέθηκε και στα 2 μεγάλα κόμματα. Έξυπνα τόνισε ότι η κρίση έχει αλλάξει τη χώρα , έχει αλλάξει και την ίδια. Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας της , το οποίο στον τίτλο χαρακτηρίζω σαν «κάτι διαφορετικό» το αφιέρωσε σε μια σκληρή επίθεση κατά του κράτους με τη σημερινή του μορφή. Αντιτάχθηκε σε όλες τις σημερινές κατεστημένες μορφές του δημόσιου τομέα. Μίλησε για ισονομία μεταξύ των πολιτών , ανεξάρτητα από το αν εργάζονται στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα.

Ευθεία επίθεση και στους παράγοντες του συνδικαλισμού , προτείνοντας μάλιστα την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της μείωσης των δημόσιων υπαλλήλων και της άρσης της μονιμότητας.

Τι αντιδράσεις θα φέρουν οι σημερινές τοποθετήσεις της Ντόρας είναι κάτι που θα ανακαλύψουμε στις επόμενες μέρες. Σίγουρα το κόμμα αυτό είναι διαφορετικό. Η Ντόρα μίλησε ξεκάθαρα και πολύ πιο …αντρίκια από τον δίγλωσσο Σαμαρά που άλλα λέει στην… Ψωροκώσταινα και άλλα στις Βρυξέλλες.

Προσωπικά διαφωνώ με τα περισσότερα από όσα προτείνει η Μπακογιάννη. Τα θεωρώ βασικούς πυλώνες του πιο σκληρού , του πιο ξεδιάντροπου και του πιο ανάλγητου καπιταλισμού. Στόχος της φαίνεται να είναι η συγκρότηση μιας νεοφιλελεύθερης δύναμης , η οποία θα στηρίζεται από επιχειρηματίες και όχι μόνο. Νομίζω ότι στα πρώτα της βήματα θα εκμεταλλευτεί την απογοήτευση των πολιτών και θα χρησιμοποιήσει λόγια του τύπου «κοιτάξτε που μας έφτασαν , ας δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό».

Θα προσπαθήσει να συσπειρώσει δίπλα της τους ελεύθερους επαγγελματίες , τους εμπόρους και όσους γενικότερα θέλουν περισσότερη ελευθερία στο κυνήγι του κέρδους , με λιγότερη γραφειοκρατία , λιγότερη φορολογία , λιγότερο κράτος μες τα πόδια τους.

Θεωρώ σχεδόν απίθανο να αναπτύξει η «Δημοκρατική Συμμαχία» κυβερνητική δύναμη. Αμφιβάλλω αν θα καταφέρει να πλησιάσει έστω τα ποσοστά των 2 μεγάλων κομμάτων. Αλλά πιστεύω πως έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει ρυθμιστής σε μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασιών , που με το υπάρχον πολιτικό σκηνικό θεωρούνται αναπόφευκτες.

Όλα αυτά την ίδια στιγμή που η Αριστερά μένει διασπασμένη , απόμακρη και αδύναμη. Το Κ.Κ.Ε. κοιτάζει μόνο τα του οίκου του , εντελώς αδύναμο να αλλάξει την κατάσταση και να ανατρέψει τα πράγματα υπέρ του λαού , ότι ποσοστό κι αν κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ακόμα διάσπασης , η «Δημοκρατική Αριστερά» προσπαθεί αλλά δεν φαίνεται να αναπτύσσει τέτοια δυναμική ώστε να θεωρείται σίγουρη η είσοδος της τη Βουλή.

Και από εκεί και πέρα η ακροδεξιά παραφυλάει , η άκρα αριστερά κερδίζει έδαφος από τη διαμαρτυρία των πολιτών , αλλά με μια απίθανη έκθεση αλαζονείας και περιχαράκωσης δεν φαντάζει σε καμιά περίπτωση σωστή λύση. Και τέλος οι Οικολόγοι που κινούνται συγκροτημένα και θα δώσουν μεγάλη μάχη για αύξηση των ποσοστών τους στα επόμενα κρίσιμα 2 χρόνια.

Εφόσον το κόμμα της Ντόρας εκμεταλλευτεί αυτό το χάος στα αριστερά , ίσως καταφέρει να περάσει πολλές από τις θέσεις του σε κάποιο μελλοντικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Ίσως βάλει στην ατζέντα θέματα που αποτελούσαν ταμπού για τα υπάρχοντα κόμματα.

Αν δεν το καταλάβατε η φάση έχει αρχίσει έντονα πλέον να θυμίζει Ιταλία. Πλέον αντιπροσωπεύεται κάθε πτυχή της κοινωνίας κι αν συνυπολογίσουμε το πλέον καθιερωμένο «κίνημα της αποχής» μιλάμε για ένα πολύ ρευστό σκηνικό. Προάγγελο εξελίξεων , συνεργασιών και ποιος ξέρει τι ακόμα. Οι επόμενοι μήνες θα είναι απλά αναγνωριστικοί. Αλλά το «μετά» δεν διαφαίνεται τόσο ήρεμο και προδιαγεγραμμένο.

Υ.Γ. Πρώτη συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη αύριο του βράδυ , που αλλού , στον Πρετεντέρη. Γλύψιμο και ύμνους περιμένω από τον γνωστό γλοιώδη και σιχαμερό «δημοσιογράφο» που στο πρόσωπο της Ντόρας θα δει τους παλιούς αγαπημένους του εκσυγχρονιστές. Ακατάλληλη για νοήμονες η εκπομπή…

Προϋπολογίζοντας…

Μάθαμε λοιπόν χθες και τον προϋπολογισμό του 2011. Ένας προϋπολογισμός που όπως φαίνεται έχει κάποιες ομοιότητες και διαφορές με τους προϋπολογισμούς άλλων ετών. Η πιο τρανταχτή διαφορά ήταν ότι παραδόθηκε στον Πρόεδρο της Βουλής με ένα USB stick μνήμης και όχι με το παραδοσιακό βιβλιαράκι!

Πέρα απ ‘τα αστεία τώρα , η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο φετινός προϋπολογισμός κάνει «μπαμ» ότι έχει διαβαστεί 1000 φορές , έχει γραφτεί , έχει σβηστεί , έχει ξαναγραφτεί , έχουν προστεθεί κομμάτια , έχουν αφαιρεθεί άλλα , μετά από πολλές μελέτες , διαπραγματεύσεις , γνωματεύσεις της τρόικας. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι παλιότεροι προϋπολογισμοί όλων των κυβερνήσεων ήταν λίγο «10 πάνω , 5 κάτω» με τη λογική «αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα τηρηθεί».

Φυσικά τώρα με τους «κέρβερους» πάνω από τα κεφάλια τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι πολλά στοιχεία που αξίζουν αναφοράς , αλλά παρακάτω θα ασχοληθώ με όσα ξεχώρισα. Στα βασικά , έχουμε και αυτή τη χρονιά ύφεση , ελπίζοντας ότι θα είναι η τελευταία φορά. Ο πληθωρισμός αναμένεται να υποχωρήσει ελαφρά , ενώ η ανεργία παραμένει σε πολύ ψηλά επίπεδα. Κι αν η επίσημη ανεργία πλησιάζει το 15% , τότε η ανεπίσημη ίσως φτάνει και το 30%!

Στο στόχαστρο του φετινού προϋπολογισμού πρώτα από όλα οι ΔΕΚΟ. Μειώσεις μισθών , αύξηση τιμολογίων , συγχωνεύσεις , εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας (το μόνο ανώδυνο αλλά και πάντα ανεφάρμοστο όπως έχει δείξει η ιστορία. Υπάρχει ακόμα το ενδεχόμενο μείωσης του προσωπικού , όχι όμως του μόνιμου , όπως τουλάχιστον είναι η κατάσταση σήμερα. Η ιστορία με τις ΔΕΚΟ θα έχει πολύ «ψωμί» καθώς οι συνδικαλιστικές ενώσεις είναι πολύ ισχυρές και έχουν τη δύναμη να παραλύσουν την Ελλάδα εφόσον το αποφασίσουν.

Στη συνέχεια πάμε στα ασφαλιστικά ταμεία. Λιγότερες δαπάνες για συντάξεις , αλλά και μείωση των δαπανών λόγω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και της γενικότερης νέας πολιτικής γύρω από τα φάρμακα. Μειωμένες οι δαπάνες και την Πρόνοια από το κράτος. Λιγότερα επιδόματα και με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια από ότι πριν. Για παράδειγμα εξετάζεται το ενδεχόμενο να δίνεται επίδομα τριτεκνίας με εισοδηματικά κριτήρια. Κατά τη γνώμη μου σωστό το μέτρο. Ήταν υπερβολικά τα επιδόματα στους τρίτεκνους και πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι γέμισε η Ελλάδα mercedes με πινακίδες πολυτέκνων…

Σε θετική κατεύθυνση και η μείωση των δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Σε αρνητική κατεύθυνση αντίθετα η αύξηση για ακόμα μια φορά του Φ.Π.Α. (και μάλιστα του χαμηλού συντελεστή) , από 11% σε 13%. Δεν ξέρω πόσα θα εξοικονομήσει τελικά το κράτος από αυτό το μέτρο , αλλά μου φαίνεται ότι δεν θα σωθεί η καταχρεωμένη Ελλάδα από το …ψωμί και το γάλα που αγοράζουμε εμείς. Υπάρχουν πιο μεγάλες «δεξαμενές» χρήματος -όχι και τόσο καθαρού- απ’όπου μπορούν να βρεθούν πολύ περισσότερα χρήματα. Αλλά θέλει πολιτική βούληση και μάχη…

Πάμε τώρα και στις δημόσιες υπηρεσίες , κυρίως τις οικονομικές. Εφορίες και τελωνεία δηλαδή που αναμένεται να συγχωνευθούν κάτι που αναμένεται να φέρει αντιδράσεις από εργαζόμενους αλλά και από τις τοπικές κοινωνίες. Στα θετικά το γεγονός ότι γίνεται μετά από χρόνια σοβαρή προσπάθεια για πάταξη της φοροδιαφυγής , σε όλες τις κλίμακες. Τακτικοί και συνεχείς έλεγχοι και πολύ καλή δουλειά από το Σ.Δ.Ο.Ε. , τουλάχιστον μέχρι τώρα. Μένει βέβαια να δούμε και πόσες από τις υποθέσεις που ξεδιαλύνει το Σ.Δ.Ο.Ε φτάνουν στο τέλος και δεν μπλέκουν στο βούρκο της ελληνικής δικαιοσύνης.

Συγχωνεύσεις έχουμε και στα νοσοκομεία αν και το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα καθυστερήσει και πάει για το δεύτερο εξάμηνο του νέου έτους. Το ίδιο θα ισχύσει και για στρατιωτικά νοσοκομεία , όπου ήδη υπάρχει κινητικότητα και προετοιμασία για αλλαγές.

Μειώνονται οι δημόσιες επενδύσεις και πάμε από εδώ και πέρα σε συνεργασίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Χαρακτηριστικό της ύφεσης και αυτό…

Αυτά είναι τα κυριότερα σημεία για μένα. Ένας προϋπολογισμός κομμένος και ραμμένος από την τρόικα στα μέτρα του μνημονίου. Ένας προϋπολογισμός που δεν είναι τόσο βάρβαρος όσα τα μέτρα που ζήσαμε το 2010. Αλλά επειδή ακριβώς έρχεται μετά από αυτά τα μέτρα , θέλει πολύ προσοχή για να μη βυθίσει ανεπιστρεπτί την οικονομία μας.

Ελπίζω να πετύχει τους στόχους του , κυρίως γιατί αυτό θα σημαίνει ότι από του χρόνου τέτοια εποχή , θα έχουμε …διαβεί το χαμηλότερο σημείο του «U της κρίσης» και θα πάρουμε ξανά την ανηφόρα της ανάπτυξης. Μέχρι τότε την ανηφόρα τραβάμε όλοι εμείς…Θα αντέξουμε;

Επειδή δεν ξέρεις……

ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΦΟΡΜΗ….

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ Η ΣΠΙΘΑ ….

 

ΠΟΤΕ Η ΟΡΓΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ….

 

ΠΟΤΕ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ….

 

ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ….

 

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ

ΣΗΜΕΡΑ ΒΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ , ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ,

ΔΕΙΞΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΒΓΕΣ ΦΩΝΑΞΕ , ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΠΛΑΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ

ΑΝΤΑΛΛΑΞΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

 

 

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΙ ΕΧΑΣΕΣ…

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΙΣΩ

 

ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ….

 

 

ΓΙΝΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ….

 

ΜΠΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΙΣ , ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ,

ΚΟΙΤΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ….

 

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

 

 

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!!!

 

Κατηγορίες:Αρθρογραφία