Αρχική > Αρθρογραφία > Πως έζησα εκείνες τις μέρες…

Πως έζησα εκείνες τις μέρες…

Αν και έχουν περάσει μόνο 2 χρόνια μου φαίνεται πολύ μεγάλη η απόσταση από εκείνες τις μέρες. Από εκείνη την εξέγερση. Ούτε που θυμάμαι που βρισκόμουν το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη 2008. Θυμάμαι μόνο ότι κάποια στιγμή γυρνώντας σπίτι νωρίς το βράδυ άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα πάνω στην είδηση της δολοφονίας.

Για αρκετή ώρα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι έγινε ακριβώς. Συμπεριφερόμουν κανονικά , καθημερινά. Τριγυρνούσα στο σπίτι , σιωπηλός. Το σκεφτόμουν αλλά μάλλον δεν ήταν σε θέση το μυαλό μου να συλλάβει την πραγματικότητα. Ίσως δεν ήθελε.

Δεν θυμάμαι ποιο ήταν το «χτύπημα» που με «ξύπνησε». Αν ήταν το τηλέφωνο ενός φίλου , αν ήταν μια «βόλτα» στο Internet. Πάντως θυμάμαι ότι μέσα σε μερικές στιγμές άλλαξε τελείως η συμπεριφορά μου. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ ατάραχος. Μου είχε καρφωθεί μόνο μια ερωτηματική πρόταση στο μυαλό: «αν ήταν ο μικρός σου αδερφός;;»

Το ερώτημα με βασάνιζε μέχρι την επόμενο βράδυ. Δεν ήξερα αν ήμουν ο μόνος που ένιωθε έτσι. Ήξερα ότι στην Αθήνα έχουν αρχίσει οι πορείες , τα επεισόδια … Βγήκα με κάτι φίλους. Δεν μίλησα για το γεγονός , περίμενα να το κάνουν αυτοί. Και όπως περίμενα άκουσα ένα κάρο διαφορετικές απόψεις. Από την άποψη «καλά το έκανε το μαλακισμένο , κανένα κωλόπαιδο των Εξαρχείων θα ήταν» μέχρι το » πάμε να ρίξουμε το κράτος που δολοφονεί».

Ένιωθα οργή μέσα μου , ήθελα να τελειώσει εκείνη η μέρα για να πάω τη Δευτέρα το πρωί στη σχολή να δω τι γίνεται. Πάντα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα τέτοια γεγονότα αντιμετωπίζονταν πολύ διαφορετικά. Πήγα στη σχολή Δευτέρα πρωί , χωρίς να έχω μάθημα. Ερημιά. Κάποιες ανακοινώσεις από εδώ και από εκεί. «Όλοι στις 6 στην πορεία».

Η πορεία ήταν κάτι διαφορετικό. Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μίσος , τόση αγανάκτηση , τόση θέληση για εκδίκηση. Συνθήματα , φωνές. Στις πλατείες παιδιά της ηλικίας μου από διάφορες πολιτικές ομάδες και παρατάξεις , μοίραζαν φυλλάδια , μιλούσαν με κόσμο. Κατά τη διάρκεια της πορείας είδα να καίγονται όλες οι τράπεζες που βρέθηκαν στο δρόμο. Όλες κάηκαν από μια μικρή , σχετικά με τον όγκο της υπόλοιπης πορείας , ομάδα που πορευόταν ξεχωριστά.

Ένας 45άρης που πορευόταν δίπλα μου σχεδόν-από τους πολλούς που είδα στο δρόμο εκείνη τη μέρα- βλέποντας την «Εθνική» με σπασμένα τζάμια και φωτιές , έσφιξε τα δόντια , έβγαλε ένα περίεργο μουγκρητό και είπε «15 χρόνια σας πληρώνω 70 τετραγωνικά ρε πούστηδες…».

Τότε πραγματικά συνειδητοποίησα τι ήταν αυτή η εξέγερση. Δεν ήταν μόνο η δολοφονία ενός παιδιού. Ήταν όλη η πίεση , όλη φτώχεια , όλη η δυστυχία , όλη η αγανάκτηση. Τότε κατάλαβα ότι αυτή η εξέγερση δεν έχει όρια και πίστεψα ότι τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει… Έπεσα έξω.

Λίγα λεπτά αργότερα και ενώ η πορεία έφτανε στο τέλος της πέσαμε πάνω στις γραμμές των ΜΑΤ που προστάτευαν κάποιο τμήμα. Πίσω από τις πυκνές γραμμές τους ήταν εύκολο να διακρίνεις αρκετά μηχανάκια με περίεργους τύπους να κάνουν χειρονομίες προς το μέρος μας. Ξυρισμένα κεφάλια , καδρόνια , αγκυλωτοί σταυροί και στόχοι στις μπλούζες τους… Λίγο δίπλα τους μια κλούβα γεμάτοι «μαλλιάδες». Ένας φίλος μου που ήταν πιο προσεκτικός παρατήρησε και κάποιους νεαρούς κρυμμένους πίσω από περιπολικά  που κοίταζαν συνεχώς προς το μέρος μας και μετά έσκυβαν το κεφάλι και μιλούσαν στα αυτιά αξιωματικών οι οποίοι σημείωναν και έδιναν εντολές από τον ασύρματο. Όταν τους πρόσεξα κι εγώ , παρατήρησα ότι το παρουσιαστικό τους δεν μου ήταν και πολύ άγνωστο… Μου θύμισε κάποιους , σε κάποιο «τραπεζάκι» στη σχολή…

Έβρισα πολύ τότε. Δεν θυμάμαι τι ξεστόμιζα. Βρισιές , κατάρες … Εκτός εαυτού. Σταμάτησα μόνο όταν ένα άγνωστο χέρι από πίσω με έσφιξε και κοιτώντας με στα μάτια μου ψιθύρισε «πρόσεχε τι λες…είμαστε γεμάτοι ασφαλίτες». Σταμάτησα , δεν μπορούσα να το χωνέψω.

Συνήλθα από τις σκέψεις μου μόνο όταν οι «μαλλιάδες» από τις κλούβες έκαναν ερείπιο ένα περίπτερο και ένα σουβλατζίδικο. Πριν προλάβω να πω «γιατί;;;» ήξερα το λόγο. Είχα χάσει πραγματικά τις δυνάμεις μου. Ούτε τα δακρυγόνα με επηρέαζαν , ούτε τίποτα.

Γύρισα σπίτι και είδα στην τηλεόραση τους «νοικοκυραίους» να λένε για τα κωλόπαιδα που τους έσπασαν τα μαγαζιά… Ψυχικά κατέρρευσα. Τότε μόνο είδα στα αλήθεια τη δύναμη του εχθρού…

Τις επόμενες μέρες πήγα σε 1-2 πορείες. Σχεδόν σαν φάντασμα , δε μιλούσα , δε φώναζα , δεν ένιωθα τι γινόταν γύρω μου. Το μόνο που με κρατούσε ήταν το ερώτημα που μου έκανε ο ίδιος μου ο εαυτός:

«Αν ήταν ο μικρός σου αδερφός…;»

(Σημείωση: γράφω σήμερα τις αναμνήσεις μου από το γεγονός της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και όχι αύριο όπως θα ήταν το προφανές , γιατί αύριο ο «Πολιτικός σχολιασμός» είναι αφιερωμένος σε κάτι άλλο , διαφορετικό , που θα μάθετε σήμερα το βράδυ).
Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: