Αρχική > Αρθρογραφία > Η επέτειος των κλισέ και της «γενιάς της».

Η επέτειος των κλισέ και της «γενιάς της».

Αν γυρίσετε σήμερα όλα τα ενημερωτικά sites , τα περισσότερα blogs , ακούσετε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και δείτε τα δελτία ειδήσεων όλων των καναλιών θα έχετε πιθανότατα πληροφορηθεί 150000000 φορές τα ίδια πράγματα. Θα έχετε ακούσει τη φράση «πιο επίκαιρη από ποτέ» περισσότερες φορές κι από «Καλή χρονιά»  την 1/1…

Όταν ξεκίνησα να γράφω το συγκεκριμένο άρθρο είχα σκοπό να καταγράψω όλα αυτά τα κλισέ που ακούγονται από το πρωί παντού. Από «το ψωμί-παιδεία-ελευθερία» του σήμερα» μέχρι το «χούντα του Δ.Ν.Τ.» και το «μνημόνιο-τανκς που γκρεμίζει τη δημοκρατία μας». Φυσικά κάποια στιγμή βαρέθηκα να το κάνω όλο αυτό , οπότε θα συνεχίσω να γράψω απλά τις σκέψεις μου για τη σημερινή επέτειο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει μείνει στην ιστορία σαν μια από τις μεγάλες σφαλιάρες στο στρατιωτικό καθεστώς. Έχει μείνει στην ιστορία σαν η πιο αυθόρμητη πράξη μαζικής αντίστασης. Το κακό είναι πως η εξέγερση αυτή έδωσε πάτημα σε μια ολόκληρη γενιά να εκτροχιαστεί και να χάσει το στόχο. Έδωσε τη δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά να απενοχοποιεί οποιαδήποτε πράξη της , με ένα μαγικό τρόπο! Με μια φράση: «ναι κάναμε το τάδε λάθος αλλά είμαστε η γενιά του Πολυτεχνείου».

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει «γενιά του Πολυτεχνείου». Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έδωσαν τον αγώνα τους για να πέσει η δικτατορία. Άλλοι μεγάλο αγώνα , άλλοι μικρό. Άλλοι έδωσαν τη ζωή τους , άλλοι έδωσαν απλά λίγο φαγητό στους καταληψίες του Πολυτεχνείου. Άλλοι μέσα στην Ελλάδα , άλλοι στο εξωτερικό. Κάποιοι περισσότερο , κάποιοι λιγότερο , το πάλεψαν. Έκαναν ότι μπορούσαν , όσα τους επέτρεπε ο εαυτός τους και όσα άντεχε η ψυχοσύνθεση τους.

Η πλειοψηφία όμως της «γενιάς του Πολυτεχνείου» δε νομίζω ότι έκανε κάτι από όλα αυτά. Σίγουρα δε ζούσα τότε για να ξέρω ακριβώς. Αλλά απ’όσα έχω διαβάσει κι από όσο μπορώ να ψυχολογήσω τον Έλληνα , οι πολλοί θα προτίμησαν την ησυχία της αποδοχής, την τάξη της υποταγής και την ασφάλεια του σπιτιού τους. Άλλωστε το «ησυχία , τάξη και ασφάλεια» που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ένα από τα αγαπημένα μότο των Ελλήνων.

Το τι έχει γίνει αυτά τα 37 χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ αυτή η γενιά το βλέπουμε παντού. Έγινε η γενιά του κρατισμού , του βολέματος , της υπερκατανάλωσης , του εγωισμού. Δεν έχει μόνο αρνητικά βέβαια , ίσως απλά αυτά να βγαίνουν πιο πολύ προς τα έξω. Ίσως να τους έκανε έτσι αυτή η απροσδιόριστη έννοια που λέγεται «το σύστημα».

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει δώσει κάποια διαχρονικά χαρακτηριστικά στη χώρα και στο λαό μας που σπάνια συναντάς σε άλλες χώρες , ειδικά στην Ευρώπη. Αρχικά έδωσε άλλο ρόλο στα Πανεπιστήμια μας. Ένα ρόλο όχι μόνο εκπαιδευτικό. Ένα ρόλο στήριξης και ενδυνάμωσης της κοινωνίας όταν αυτή το έχει ανάγκη. Επίσης έδωσε στους εκάστοτε νέους , στους εκάστοτε φοιτητές ένα αίσθημα ότι «έχουν τη δύναμη». Έχουν τη δύναμη να κάνουν ανατροπές , να παλέψουν για το δίκιο. Αυτό το στοιχείο για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με τη σύγχρονη κοινωνία έχει κρυφτεί πολύ βαθιά μέσα στους περισσότερους.

Έχει σχεδόν ξεχαστεί , αλλά υπάρχει ακόμα. Υπάρχει υποσυνείδητα μέσα σε κάθε φοιτητή , κάθε μαθητή , κάθε νέο άνθρωπο. Απλά ξυπνάει σε πολύ έκτακτες περιπτώσεις , όπως η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Σήμερα θα γίνουν ίσως οι μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων ετών. Η κοινωνία έχει υποστεί πολλά , ψάχνει έναν τρόπο να ακουστεί. Πέρυσι την ίδια εποχή οι πορείες ήταν πάλι μεγάλες , πάλι μαζικές. Ξεχώριζες εκείνη τη μέρα , όπως και όλες τις προηγούμενες μια αίσθηση ελπίδας. Σήμερα δεν ξέρω αν θα «μυρίζει» αυτή η ελπίδα πάλι στην ατμόσφαιρα.  Το εύχομαι πραγματικά… Θέλω σήμερα στην πορεία να νιώσω κομμάτι του ελληνικού λαού που θέλει να στείλει ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα ότι είμαστε συνειδητοποιημένοι , ξέρουμε πλέον τι μας γίνεται και ενωμένοι ζητάμε να προχωρήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα βήμα πιο μπροστά.

Ένα βήμα μακριά από το μνημόνιο , από τη φτώχεια , από την ανεργία , από τη σαπίλα του κρατικού μας συστήματος. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αυτό το βήμα. Αλλά διστάζουμε να το κάνουμε να επιταχυνθεί. Διστάζουμε γιατί υπάρχουν αυτές οι περίφημες «αγκυλώσεις» που μας κρατάνε πεισματικά προς τα πίσω. Στο τέλος όμως πιστεύω πως θα το κάνουμε.

Κατεβείτε στο δρόμο σήμερα. Δώστε στον εαυτό σας και στο διπλανό σας την αίσθηση της ελπίδας. Ας μας κάνουμε τη χάρη να θυμηθούμε πόσο δυνατός λαός μπορεί να είμαστε παρά τα 100000000 κουσούρια που έχουμε.

Ενωμένα , μαζικά , αγωνιστικά , συνειδητοποιημένα…

Τα λέμε στην πορεία.

Advertisements
Κατηγορίες:Αρθρογραφία
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: