Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2010

Ποιος θα κάνει την αρχή;

Έχουμε περάσει σε μια εποχή , όπου στα ευρωπαϊκά πολιτικά δρώμενα , έχουν αρχίσει να αυξάνονται οι φωνές εναντίον της Ε.Ε. και της παγκοσμιοποίησης γενικότερα. Πριν μια δεκαετία , όταν οδεύαμε προς το ευρώ , όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Οι υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν σίγουροι για το μέλλον. Κοινό νόμισμα , κοινό σύνταγμα , νέα κράτη-μέλη. Όλα ήταν προγραμματισμένα έτσι ώστε σήμερα η ευρωπαϊκή ήπειρος να αποτελεί ουσιαστικά μια μεγάλη ομοσπονδία.

Φυσικά η συνταγή χάλασε στην πορεία. Πριν λίγα χρόνια το να είναι κάποιος ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν εκτός από σπάνιο και περίεργο. Πάρτε για παράδειγμα τη χώρα μας , όπου τουλάχιστον στην κεντρική πολιτική σκηνή μόνο το Κ.Κ.Ε. δήλωνε απερίφραστα την αντίθεση του , χωρίς όμως να έχει πειστικά επιχειρήματα.

Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Σε όλη την Ευρώπη κόμματα με αντιευρωπαϊκή ρητορεία είδαν τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες εκλογές στην Αγγλία. Επίσης και άλλα κόμματα και επιφανείς πολιτικοί- και όχι μόνο- άρχισαν να μιλούν με επιφυλάξεις για το παρόν και το μέλλον της Κοινότητας.

Ο λόγος που άλλαξε τόσο πολύ το κλίμα φυσικά είναι η τεράστια οικονομική κρίση. Μια κρίση που όπως και να προήλθε έχει τρίξει για τα καλά τα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Πάνω σε αυτό το σύστημα δυστυχώς είναι δομημένη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για δεκαετίες ζούσαμε όλοι σαν Ευρωπαίοι πολίτες με την αίσθηση πως ό,τι και να γίνει η σταθερότητα που εγγυάται η ενωμένη Ευρώπη θα λειτουργεί σαν κυματοθραύστης.

Τα τελευταία 2 χρόνια όλη αυτή η πίστη κλονίζεται. Η αίσθηση ασφάλειας αποδεικνύεται ψευδαίσθηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την κρίση και να προστατέψει τους λαούς της. Ούτε καν προσπάθησε…

Μάλιστα τώρα μαζί με το Δ.Ν.Τ. , μια από τις κολώνες του παγκόσμιου καπιταλισμού , έχει αρχίσει να αποδομεί και τα τελευταία ψήγματα «ευρωπαϊκής συνείδησης» που έχουν απομείνει στους λαούς της ηπείρου. Μια «ευρωπαϊκή συνείδηση» που ποτέ δεν παγιώθηκε. Οι λαοί της Ευρώπης πάντα ένιωθαν απόμακροι ο ένας από τον άλλον. Δεν υπάρχουν κοινές παραδόσεις , κοινή γλώσσα. Κυρίως δεν υπάρχει κοινός τρόπος σκέψης αλλά και τρόπος ζωής.

Εκτός αυτών , δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνο μέσα στο προηγούμενο αιώνα έχουν γίνει δύο τεράστιοι πόλεμοι που χώρισαν την Ευρώπη στα δύο και άπειρες διενέξεις , διαφωνίες  και διπλωματικές  κόντες μεταξύ των κρατών. Μπορεί αυτά όλα στα πλαίσια της καθημερινότητας μας να μοιάζουν μακρινά και ξεχασμένα. Αλλά ας θυμηθούμε ότι στο βιβλίο της παγκόσμιας ιστορίας , τα 50-60-70 χρόνια που μας φαίνονται μακρινά , δεν είναι παρά λίγες γραμμές. Λίγες παράγραφοι…

Αυτή τη στιγμή το ντόμινο έχει ξεκινήσει. Ένα ντόμινο που ξεκίνησε από το νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης και την πιο όμορφη χώρα της , έφτασε στο άλλο άκρο και στη χώρα των δυναμικών και ανυπότακτων Ιρλανδών και στο επόμενο διάστημα φαίνεται ότι θα έρθει ξανά νότια για να αποτελειώσει τα μεσογειακά κράτη.

Μέσα από αυτό , οι ηγέτες του Καπιταλισμού , προσπαθούν να δοκιμάσουν τα όρια και τις αντοχές των λαών. Προσπαθούν να δοκιμάσουν το πόσο μπορούν να μας ξεζουμίζουν χωρίς να αντιδράμε. Θεωρώ ότι δεν θα πάει πολύ μακριά η βαλίτσα. Κάποια χώρα θα σηκώσει κεφάλι , σε κάποια χώρα ο λαός θα απελπιστεί τόσο και ή θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του ή θα δώσει , μέσω εκλογών , το δικαίωμα σε κάποιον αντιευρωπαϊστή πολιτικό να κάνει το δύσκολο , μετέωρο αλλά δικαιολογημένο εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση , την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν είμαι ούτε τόσο ικανός , ούτε τόσο γνώστης των πραγμάτων για να μπορώ να προβλέψω με σιγουριά κάτι τέτοιο. Αλλά μπορώ να αντιληφθώ τα μηνύματα που έρχονται από παντού. Κι αυτά δείχνουν ένα δυσοίωνο μέλλον για την ενότητα των ευρωπαϊκών κρατών. Με την ερώτηση του τίτλου , «ποιος θα κάνει την αρχή;» , αναρωτιέμαι απλά ποιο θα είναι το πρώτο κράτος που θα τολμήσει την απαγκίστρωση του από την Ένωση. Εφόσον υπάρξει ένα τέτοιο κράτος , τότε το μετά θα έχει πολύ ενδιαφέρον.

Γιατί αν τα καταφέρει ο πρώτος θα ακολουθήσουν και άλλοι. Και τότε ίσως γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω , όχι απαραίτητα με την αρνητική έννοια της φράσης.

Η νέα ΕΤ1 αξίζει.

Ο τελευταίος χαρακτηρισμός που μπορεί να μου αποδώσει κάποιος που με ξέρει είναι αυτό του «φαν της TV». Με το χαζοκούτι , που πλέον δεν είναι ούτε χαζό , ούτε κουτί , αφού έχει εξελιχθεί σε ηλίθιο και πλακέ , έχουμε τις σχέσεις νύφης -πεθεράς.

Κάθε φορά που το πλησιάζω και λέω να του δώσω μια ευκαιρία , φεύγω τσαντισμένος , βρίζοντας από μέσα μου , ενώ πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι και αυτό αν μπορούσε θα με μούτζωνε και θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε μες το σπίτι μου , αντί σε κάποιο άλλο , στο οποίο θα είχε σίγουρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή του νοικοκυριού.

Κάποια από αυτές τις μέρες έβλεπα ΕΤ1. Μια ελληνική ταινία το μεσημέρι. Στα διαλείμματα έδειχνε διαφημιστικά από μια σειρά νέων εκπομπών , ντοκιμαντέρ που προβάλλονται κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Μου κέντρισαν το ενδιαφέρον πραγματικά. Έξυπνες ιδέες , ωραία στημένες ,εκπομπές που αξίζει κανείς να αφιερώσει ένα απόγευμα για να τις παρακολουθήσει.

Ειδικά τώρα που τα ευρώ μειώνονται επικίνδυνα σε τσέπες και λογαριασμούς , που να τρέχεις για καφέδες , μπίρες και ούζα  ή εκδρομές. Σπίτι και πάλι σπίτι…

Οι τίτλοι κάποιων εκπομπών που μου άρεσαν και θα δω αυτό το Σάββατο και την Κυριακή είναι οι εξής:

  1. «Φωτόσφαιρα»
  2. «Αυτοί που πήραν τα βουνά»
  3. «Παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται»
  4. «Μουσικές του κόσμου» , με τον μεγάλο Γιάννη Αγγελάκα αυτή τη βδομάδα.
  5. «Εικόνα σου είμαι»
  6. «Κλιματική αλλαγή»

Ελπίζω να σας έδωσα κάποιες καλές ιδέες. Περισσότερες πληροφορίες βέβαια στο …λαβύρινθο site της ΕΡΤ.

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες:

Λίγα λόγια με τον καφέ.

  • Καλημέρα σε όλες και όλους! Μετά από αρκετές μέρες ο «καφές» είναι πάλι εδώ. Καυτός , όπως και η επικαιρότητα (πφφφ μεγάλο κλισέ!!!)
  • Θα την πάρουμε και την τρίτη δόση του δανείου , αφού για άλλη μια φορά η τρόικα επέβαλε νόμους και κανόνες που θα μας ακολουθούν τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια.
  • Πάμε για επιχειρησιακές συμβάσεις , για ουσιαστικό τέλος στις προσλήψεις (και όχι «πάγωμα » όπως είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι)  και για μια τεράστια αναδιάρθρωση του προσωπικού του δημόσιου τομέα.
  • 5 φεύγουν , 1 μπαίνει από εδώ και πέρα στο δημόσιο , με εξαίρεση τον τομέα της Υγείας. Να ευχαριστήσουμε τους κυρίους φεύγοντας που μας επιτρέπουν να έχουμε γιατρούς και νοσοκόμους και να μην ψοφάμε σαν τα σκυλιά. Αν και αυτό θα είχε λιγότερο «κόστος»…
  • Όλα μετρημένα σε κόστος , σε μονάδες , σε νούμερα. Η έννοια του ανθρώπου έχει εξαφανιστεί.
  • Κι ενώ εμείς έχουμε συνηθίσει στον αόρατο χάρακα που κρατάει πάνω από κεφάλι μας η τρόικα , χτυπώντας μας το χέρι κάθε λίγο και λιγάκι , σαν τους παλιούς δασκάλους στα άτακτα παιδιά , οι Ιρλανδοί τώρα μπαίνουν στο χορό…
  • Την περασμένη βδομάδα έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χρειαστούν το μηχανισμό στήριξης. Την Πέμπτη έφτασε στο Δουβλίνο η αντιπροσωπεία του ΔΝΤ. Και μετά από 3 μέρες «υπέκυψαν»…
  • Το πείραμα της Ελλάδας φαίνεται ήταν πετυχημένο για τι αγορές. Αποδείχθηκε ότι οι πολίτες έχουν μπόλικο αίμα , αποθηκευμένο στις τράπεζες , που πρέπει να ρουφηχτεί από τις βδέλλες του κεφαλαίου.
  • Πάνε λοιπόν τώρα να πιουν το αίμα των Ιρλανδών , μετά ίσως των Πορτογάλων  και έχει το…ευρώ (κατά το έχει ο θεός).
  • Στα δικά μας πάλι , η κυβέρνηση δείχνει εντελώς ανήμπορη. Εκτελούν εντολές και παλεύουν να σώσουν ότι σώζεται. Σαν πρεσβεία μας που έχει αποσταλεί για να διαπραγματευτεί τους όρους παράδοσης της χώρας.
  • Για την αντιπολίτευση ούτε λόγος. Πραγματικά είναι απίθανη η κατάντια του πολιτικού μας συστήματος συνολικά. Πλήρης αποσύνθεση. Αν οι πολίτες μοιάζουμε κοιμισμένοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε σε ότι γίνεται , οι πολιτικοί όλου του φάσματος μοιάζουν ναρκωμένοι με τα πιο βαριά ναρκωτικά.
  • Καθένας κοιτάει να κρατήσει απείραχτο το τσιφλίκι του και νοιάζεται μόνο για το αν στο μέτρημα θα του βγουν τα πρόβατα λιγότερα.
  • Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που γίνεται στη Ν.Δ. αυτές τις μέρες. Όλοι καχύποπτα ψάχνουν και παρακολουθούν ποιος θα πάει με τη Ντόρα ,ποιος έχει αρχηγικές τάσεις κλπ. Καίρια ζητήματα για το μέλλον της χώρας δηλαδή…
  • Κλείνω με αυτά , γιατί από το πρωί έχουν αρχίσει εχθροπραξίες μεταξύ Νότιας και Βόρειας Κορέας. Ελπίζω να ηρεμήσουν τα πράγματα και να μην έχουμε γενίκευση. Δυστυχώς για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται…
  • Στο «τραγούδι της ημέρας» μας συνοδεύει η φωνή του Νίκου Ξυλούρη.
  • Αυτά για σήμερα. Να ‘στε καλά , καλημέρα ξανά σε όλες και όλους.
  • Γεια χαρά.

Στα λόγια , κάτι διαφορετικό.

Καλώς το δεχτήκαμε λοιπόν και το κόμμα της Ντόρας. «Δημοκρατική Συμμαχία» το όνομα του σχηματισμού που θα επιδιώξει να κερδίσει ένα μεγάλο και ετερόκλητο κοινό. Στην ομιλία της η πρώην υπουργός χρησιμοποίησε σκληρούς χαρακτηρισμούς και προσωπικά με εξέπληξε. Περίμενα μια πιο ήρεμη , μια πιο συμβατική πρεμιέρα. Περίμενα χαμηλούς τόνους , δείγμα ενός νέου τρόπου πολιτικής έκφρασης. Κάτι που δεν έγινε…

Η Μπακογιάννη επιτέθηκε και στα 2 μεγάλα κόμματα. Έξυπνα τόνισε ότι η κρίση έχει αλλάξει τη χώρα , έχει αλλάξει και την ίδια. Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας της , το οποίο στον τίτλο χαρακτηρίζω σαν «κάτι διαφορετικό» το αφιέρωσε σε μια σκληρή επίθεση κατά του κράτους με τη σημερινή του μορφή. Αντιτάχθηκε σε όλες τις σημερινές κατεστημένες μορφές του δημόσιου τομέα. Μίλησε για ισονομία μεταξύ των πολιτών , ανεξάρτητα από το αν εργάζονται στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα.

Ευθεία επίθεση και στους παράγοντες του συνδικαλισμού , προτείνοντας μάλιστα την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας. Πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της μείωσης των δημόσιων υπαλλήλων και της άρσης της μονιμότητας.

Τι αντιδράσεις θα φέρουν οι σημερινές τοποθετήσεις της Ντόρας είναι κάτι που θα ανακαλύψουμε στις επόμενες μέρες. Σίγουρα το κόμμα αυτό είναι διαφορετικό. Η Ντόρα μίλησε ξεκάθαρα και πολύ πιο …αντρίκια από τον δίγλωσσο Σαμαρά που άλλα λέει στην… Ψωροκώσταινα και άλλα στις Βρυξέλλες.

Προσωπικά διαφωνώ με τα περισσότερα από όσα προτείνει η Μπακογιάννη. Τα θεωρώ βασικούς πυλώνες του πιο σκληρού , του πιο ξεδιάντροπου και του πιο ανάλγητου καπιταλισμού. Στόχος της φαίνεται να είναι η συγκρότηση μιας νεοφιλελεύθερης δύναμης , η οποία θα στηρίζεται από επιχειρηματίες και όχι μόνο. Νομίζω ότι στα πρώτα της βήματα θα εκμεταλλευτεί την απογοήτευση των πολιτών και θα χρησιμοποιήσει λόγια του τύπου «κοιτάξτε που μας έφτασαν , ας δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό».

Θα προσπαθήσει να συσπειρώσει δίπλα της τους ελεύθερους επαγγελματίες , τους εμπόρους και όσους γενικότερα θέλουν περισσότερη ελευθερία στο κυνήγι του κέρδους , με λιγότερη γραφειοκρατία , λιγότερη φορολογία , λιγότερο κράτος μες τα πόδια τους.

Θεωρώ σχεδόν απίθανο να αναπτύξει η «Δημοκρατική Συμμαχία» κυβερνητική δύναμη. Αμφιβάλλω αν θα καταφέρει να πλησιάσει έστω τα ποσοστά των 2 μεγάλων κομμάτων. Αλλά πιστεύω πως έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει ρυθμιστής σε μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασιών , που με το υπάρχον πολιτικό σκηνικό θεωρούνται αναπόφευκτες.

Όλα αυτά την ίδια στιγμή που η Αριστερά μένει διασπασμένη , απόμακρη και αδύναμη. Το Κ.Κ.Ε. κοιτάζει μόνο τα του οίκου του , εντελώς αδύναμο να αλλάξει την κατάσταση και να ανατρέψει τα πράγματα υπέρ του λαού , ότι ποσοστό κι αν κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ακόμα διάσπασης , η «Δημοκρατική Αριστερά» προσπαθεί αλλά δεν φαίνεται να αναπτύσσει τέτοια δυναμική ώστε να θεωρείται σίγουρη η είσοδος της τη Βουλή.

Και από εκεί και πέρα η ακροδεξιά παραφυλάει , η άκρα αριστερά κερδίζει έδαφος από τη διαμαρτυρία των πολιτών , αλλά με μια απίθανη έκθεση αλαζονείας και περιχαράκωσης δεν φαντάζει σε καμιά περίπτωση σωστή λύση. Και τέλος οι Οικολόγοι που κινούνται συγκροτημένα και θα δώσουν μεγάλη μάχη για αύξηση των ποσοστών τους στα επόμενα κρίσιμα 2 χρόνια.

Εφόσον το κόμμα της Ντόρας εκμεταλλευτεί αυτό το χάος στα αριστερά , ίσως καταφέρει να περάσει πολλές από τις θέσεις του σε κάποιο μελλοντικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Ίσως βάλει στην ατζέντα θέματα που αποτελούσαν ταμπού για τα υπάρχοντα κόμματα.

Αν δεν το καταλάβατε η φάση έχει αρχίσει έντονα πλέον να θυμίζει Ιταλία. Πλέον αντιπροσωπεύεται κάθε πτυχή της κοινωνίας κι αν συνυπολογίσουμε το πλέον καθιερωμένο «κίνημα της αποχής» μιλάμε για ένα πολύ ρευστό σκηνικό. Προάγγελο εξελίξεων , συνεργασιών και ποιος ξέρει τι ακόμα. Οι επόμενοι μήνες θα είναι απλά αναγνωριστικοί. Αλλά το «μετά» δεν διαφαίνεται τόσο ήρεμο και προδιαγεγραμμένο.

Υ.Γ. Πρώτη συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη αύριο του βράδυ , που αλλού , στον Πρετεντέρη. Γλύψιμο και ύμνους περιμένω από τον γνωστό γλοιώδη και σιχαμερό «δημοσιογράφο» που στο πρόσωπο της Ντόρας θα δει τους παλιούς αγαπημένους του εκσυγχρονιστές. Ακατάλληλη για νοήμονες η εκπομπή…

Προϋπολογίζοντας…

Μάθαμε λοιπόν χθες και τον προϋπολογισμό του 2011. Ένας προϋπολογισμός που όπως φαίνεται έχει κάποιες ομοιότητες και διαφορές με τους προϋπολογισμούς άλλων ετών. Η πιο τρανταχτή διαφορά ήταν ότι παραδόθηκε στον Πρόεδρο της Βουλής με ένα USB stick μνήμης και όχι με το παραδοσιακό βιβλιαράκι!

Πέρα απ ‘τα αστεία τώρα , η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο φετινός προϋπολογισμός κάνει «μπαμ» ότι έχει διαβαστεί 1000 φορές , έχει γραφτεί , έχει σβηστεί , έχει ξαναγραφτεί , έχουν προστεθεί κομμάτια , έχουν αφαιρεθεί άλλα , μετά από πολλές μελέτες , διαπραγματεύσεις , γνωματεύσεις της τρόικας. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι παλιότεροι προϋπολογισμοί όλων των κυβερνήσεων ήταν λίγο «10 πάνω , 5 κάτω» με τη λογική «αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα τηρηθεί».

Φυσικά τώρα με τους «κέρβερους» πάνω από τα κεφάλια τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι πολλά στοιχεία που αξίζουν αναφοράς , αλλά παρακάτω θα ασχοληθώ με όσα ξεχώρισα. Στα βασικά , έχουμε και αυτή τη χρονιά ύφεση , ελπίζοντας ότι θα είναι η τελευταία φορά. Ο πληθωρισμός αναμένεται να υποχωρήσει ελαφρά , ενώ η ανεργία παραμένει σε πολύ ψηλά επίπεδα. Κι αν η επίσημη ανεργία πλησιάζει το 15% , τότε η ανεπίσημη ίσως φτάνει και το 30%!

Στο στόχαστρο του φετινού προϋπολογισμού πρώτα από όλα οι ΔΕΚΟ. Μειώσεις μισθών , αύξηση τιμολογίων , συγχωνεύσεις , εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας (το μόνο ανώδυνο αλλά και πάντα ανεφάρμοστο όπως έχει δείξει η ιστορία. Υπάρχει ακόμα το ενδεχόμενο μείωσης του προσωπικού , όχι όμως του μόνιμου , όπως τουλάχιστον είναι η κατάσταση σήμερα. Η ιστορία με τις ΔΕΚΟ θα έχει πολύ «ψωμί» καθώς οι συνδικαλιστικές ενώσεις είναι πολύ ισχυρές και έχουν τη δύναμη να παραλύσουν την Ελλάδα εφόσον το αποφασίσουν.

Στη συνέχεια πάμε στα ασφαλιστικά ταμεία. Λιγότερες δαπάνες για συντάξεις , αλλά και μείωση των δαπανών λόγω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και της γενικότερης νέας πολιτικής γύρω από τα φάρμακα. Μειωμένες οι δαπάνες και την Πρόνοια από το κράτος. Λιγότερα επιδόματα και με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια από ότι πριν. Για παράδειγμα εξετάζεται το ενδεχόμενο να δίνεται επίδομα τριτεκνίας με εισοδηματικά κριτήρια. Κατά τη γνώμη μου σωστό το μέτρο. Ήταν υπερβολικά τα επιδόματα στους τρίτεκνους και πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι γέμισε η Ελλάδα mercedes με πινακίδες πολυτέκνων…

Σε θετική κατεύθυνση και η μείωση των δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Σε αρνητική κατεύθυνση αντίθετα η αύξηση για ακόμα μια φορά του Φ.Π.Α. (και μάλιστα του χαμηλού συντελεστή) , από 11% σε 13%. Δεν ξέρω πόσα θα εξοικονομήσει τελικά το κράτος από αυτό το μέτρο , αλλά μου φαίνεται ότι δεν θα σωθεί η καταχρεωμένη Ελλάδα από το …ψωμί και το γάλα που αγοράζουμε εμείς. Υπάρχουν πιο μεγάλες «δεξαμενές» χρήματος -όχι και τόσο καθαρού- απ’όπου μπορούν να βρεθούν πολύ περισσότερα χρήματα. Αλλά θέλει πολιτική βούληση και μάχη…

Πάμε τώρα και στις δημόσιες υπηρεσίες , κυρίως τις οικονομικές. Εφορίες και τελωνεία δηλαδή που αναμένεται να συγχωνευθούν κάτι που αναμένεται να φέρει αντιδράσεις από εργαζόμενους αλλά και από τις τοπικές κοινωνίες. Στα θετικά το γεγονός ότι γίνεται μετά από χρόνια σοβαρή προσπάθεια για πάταξη της φοροδιαφυγής , σε όλες τις κλίμακες. Τακτικοί και συνεχείς έλεγχοι και πολύ καλή δουλειά από το Σ.Δ.Ο.Ε. , τουλάχιστον μέχρι τώρα. Μένει βέβαια να δούμε και πόσες από τις υποθέσεις που ξεδιαλύνει το Σ.Δ.Ο.Ε φτάνουν στο τέλος και δεν μπλέκουν στο βούρκο της ελληνικής δικαιοσύνης.

Συγχωνεύσεις έχουμε και στα νοσοκομεία αν και το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα καθυστερήσει και πάει για το δεύτερο εξάμηνο του νέου έτους. Το ίδιο θα ισχύσει και για στρατιωτικά νοσοκομεία , όπου ήδη υπάρχει κινητικότητα και προετοιμασία για αλλαγές.

Μειώνονται οι δημόσιες επενδύσεις και πάμε από εδώ και πέρα σε συνεργασίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Χαρακτηριστικό της ύφεσης και αυτό…

Αυτά είναι τα κυριότερα σημεία για μένα. Ένας προϋπολογισμός κομμένος και ραμμένος από την τρόικα στα μέτρα του μνημονίου. Ένας προϋπολογισμός που δεν είναι τόσο βάρβαρος όσα τα μέτρα που ζήσαμε το 2010. Αλλά επειδή ακριβώς έρχεται μετά από αυτά τα μέτρα , θέλει πολύ προσοχή για να μη βυθίσει ανεπιστρεπτί την οικονομία μας.

Ελπίζω να πετύχει τους στόχους του , κυρίως γιατί αυτό θα σημαίνει ότι από του χρόνου τέτοια εποχή , θα έχουμε …διαβεί το χαμηλότερο σημείο του «U της κρίσης» και θα πάρουμε ξανά την ανηφόρα της ανάπτυξης. Μέχρι τότε την ανηφόρα τραβάμε όλοι εμείς…Θα αντέξουμε;

Επειδή δεν ξέρεις……

ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΦΟΡΜΗ….

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ Η ΣΠΙΘΑ ….

 

ΠΟΤΕ Η ΟΡΓΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ….

 

ΠΟΤΕ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ….

 

ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ….

 

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ

ΣΗΜΕΡΑ ΒΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ , ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ,

ΔΕΙΞΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΒΓΕΣ ΦΩΝΑΞΕ , ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΠΛΑΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ

ΑΝΤΑΛΛΑΞΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

 

 

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΙ ΕΧΑΣΕΣ…

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΙΣΩ

 

ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ….

 

 

ΓΙΝΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ….

 

ΜΠΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΙΣ , ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ,

ΚΟΙΤΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ….

 

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

 

 

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!!!

 

Κατηγορίες:Αρθρογραφία

Η επέτειος των κλισέ και της «γενιάς της».

Αν γυρίσετε σήμερα όλα τα ενημερωτικά sites , τα περισσότερα blogs , ακούσετε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και δείτε τα δελτία ειδήσεων όλων των καναλιών θα έχετε πιθανότατα πληροφορηθεί 150000000 φορές τα ίδια πράγματα. Θα έχετε ακούσει τη φράση «πιο επίκαιρη από ποτέ» περισσότερες φορές κι από «Καλή χρονιά»  την 1/1…

Όταν ξεκίνησα να γράφω το συγκεκριμένο άρθρο είχα σκοπό να καταγράψω όλα αυτά τα κλισέ που ακούγονται από το πρωί παντού. Από «το ψωμί-παιδεία-ελευθερία» του σήμερα» μέχρι το «χούντα του Δ.Ν.Τ.» και το «μνημόνιο-τανκς που γκρεμίζει τη δημοκρατία μας». Φυσικά κάποια στιγμή βαρέθηκα να το κάνω όλο αυτό , οπότε θα συνεχίσω να γράψω απλά τις σκέψεις μου για τη σημερινή επέτειο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει μείνει στην ιστορία σαν μια από τις μεγάλες σφαλιάρες στο στρατιωτικό καθεστώς. Έχει μείνει στην ιστορία σαν η πιο αυθόρμητη πράξη μαζικής αντίστασης. Το κακό είναι πως η εξέγερση αυτή έδωσε πάτημα σε μια ολόκληρη γενιά να εκτροχιαστεί και να χάσει το στόχο. Έδωσε τη δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά να απενοχοποιεί οποιαδήποτε πράξη της , με ένα μαγικό τρόπο! Με μια φράση: «ναι κάναμε το τάδε λάθος αλλά είμαστε η γενιά του Πολυτεχνείου».

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει «γενιά του Πολυτεχνείου». Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έδωσαν τον αγώνα τους για να πέσει η δικτατορία. Άλλοι μεγάλο αγώνα , άλλοι μικρό. Άλλοι έδωσαν τη ζωή τους , άλλοι έδωσαν απλά λίγο φαγητό στους καταληψίες του Πολυτεχνείου. Άλλοι μέσα στην Ελλάδα , άλλοι στο εξωτερικό. Κάποιοι περισσότερο , κάποιοι λιγότερο , το πάλεψαν. Έκαναν ότι μπορούσαν , όσα τους επέτρεπε ο εαυτός τους και όσα άντεχε η ψυχοσύνθεση τους.

Η πλειοψηφία όμως της «γενιάς του Πολυτεχνείου» δε νομίζω ότι έκανε κάτι από όλα αυτά. Σίγουρα δε ζούσα τότε για να ξέρω ακριβώς. Αλλά απ’όσα έχω διαβάσει κι από όσο μπορώ να ψυχολογήσω τον Έλληνα , οι πολλοί θα προτίμησαν την ησυχία της αποδοχής, την τάξη της υποταγής και την ασφάλεια του σπιτιού τους. Άλλωστε το «ησυχία , τάξη και ασφάλεια» που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ένα από τα αγαπημένα μότο των Ελλήνων.

Το τι έχει γίνει αυτά τα 37 χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ αυτή η γενιά το βλέπουμε παντού. Έγινε η γενιά του κρατισμού , του βολέματος , της υπερκατανάλωσης , του εγωισμού. Δεν έχει μόνο αρνητικά βέβαια , ίσως απλά αυτά να βγαίνουν πιο πολύ προς τα έξω. Ίσως να τους έκανε έτσι αυτή η απροσδιόριστη έννοια που λέγεται «το σύστημα».

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει δώσει κάποια διαχρονικά χαρακτηριστικά στη χώρα και στο λαό μας που σπάνια συναντάς σε άλλες χώρες , ειδικά στην Ευρώπη. Αρχικά έδωσε άλλο ρόλο στα Πανεπιστήμια μας. Ένα ρόλο όχι μόνο εκπαιδευτικό. Ένα ρόλο στήριξης και ενδυνάμωσης της κοινωνίας όταν αυτή το έχει ανάγκη. Επίσης έδωσε στους εκάστοτε νέους , στους εκάστοτε φοιτητές ένα αίσθημα ότι «έχουν τη δύναμη». Έχουν τη δύναμη να κάνουν ανατροπές , να παλέψουν για το δίκιο. Αυτό το στοιχείο για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με τη σύγχρονη κοινωνία έχει κρυφτεί πολύ βαθιά μέσα στους περισσότερους.

Έχει σχεδόν ξεχαστεί , αλλά υπάρχει ακόμα. Υπάρχει υποσυνείδητα μέσα σε κάθε φοιτητή , κάθε μαθητή , κάθε νέο άνθρωπο. Απλά ξυπνάει σε πολύ έκτακτες περιπτώσεις , όπως η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Σήμερα θα γίνουν ίσως οι μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων ετών. Η κοινωνία έχει υποστεί πολλά , ψάχνει έναν τρόπο να ακουστεί. Πέρυσι την ίδια εποχή οι πορείες ήταν πάλι μεγάλες , πάλι μαζικές. Ξεχώριζες εκείνη τη μέρα , όπως και όλες τις προηγούμενες μια αίσθηση ελπίδας. Σήμερα δεν ξέρω αν θα «μυρίζει» αυτή η ελπίδα πάλι στην ατμόσφαιρα.  Το εύχομαι πραγματικά… Θέλω σήμερα στην πορεία να νιώσω κομμάτι του ελληνικού λαού που θέλει να στείλει ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα ότι είμαστε συνειδητοποιημένοι , ξέρουμε πλέον τι μας γίνεται και ενωμένοι ζητάμε να προχωρήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα βήμα πιο μπροστά.

Ένα βήμα μακριά από το μνημόνιο , από τη φτώχεια , από την ανεργία , από τη σαπίλα του κρατικού μας συστήματος. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αυτό το βήμα. Αλλά διστάζουμε να το κάνουμε να επιταχυνθεί. Διστάζουμε γιατί υπάρχουν αυτές οι περίφημες «αγκυλώσεις» που μας κρατάνε πεισματικά προς τα πίσω. Στο τέλος όμως πιστεύω πως θα το κάνουμε.

Κατεβείτε στο δρόμο σήμερα. Δώστε στον εαυτό σας και στο διπλανό σας την αίσθηση της ελπίδας. Ας μας κάνουμε τη χάρη να θυμηθούμε πόσο δυνατός λαός μπορεί να είμαστε παρά τα 100000000 κουσούρια που έχουμε.

Ενωμένα , μαζικά , αγωνιστικά , συνειδητοποιημένα…

Τα λέμε στην πορεία.

Κατηγορίες:Αρθρογραφία