Αρχική > Αρθρογραφία > Η γενιά των πτυχίων και της ευκολίας.

Η γενιά των πτυχίων και της ευκολίας.

Προχθές έμαθα ένα ευχάριστο νέο καθώς ένας φίλος , γειτονόπουλο εδώ και αρκετά χρόνια τέλειωσε τη σχολή στην οποία είχε περάσει πριν 5 χρόνια. Βγήκαν τα αποτελέσματα του τελευταίου του μαθήματος , πήρε το πολυπόθητο 5άρι και «ξεμπέρδεψε»(*) όπως χαρακτηριστικά μου είπε. Τον πέτυχα στη γειτονιά , μου είπε τα νέα και με την ευκαιρία είπαμε να βγούμε για καμιά μπίρα(**) το βράδυ , μιας και είχαμε να τα πούμε καιρό.

Βγήκαμε λοιπόν το βραδάκι σε ένα γνωστό στέκι μας , 5 άτομα , φίλοι και γνωστοί. Κεντρικό θέμα της συζήτησης , τι άλλο , το πτυχίο. Συγχαρητήρια και μπράβο και πάντα τέτοια και καλή πρόοδος και όλα αυτά τα όμορφα. Κάποια στιγμή ακούστηκε η αναμενόμενη φράση , που άλλαξε και το mood της βραδιάς: «και τώρα τι θα κάνεις;».

«Έλα ντε!» ήταν η απάντηση. Κι αυτή αναμενόμενη. Αν εξαιρέσουμε το φανταριλίκι το οποίο αποτελεί σκόπελο για κάθε πτυχιούχο-αρσενικό- τα εμπόδια του «μετά» είναι πολλά και δύσκολα. Γνωρίζω παιδιά που στα 30 τους σχεδόν δεν έχουν καταφέρει ακόμα να απασχοληθούν σε εργασία σχετική με το πτυχίο τους. Και δεν μιλάω για απόφοιτους ξεχασμένων Τ.Ε.Ι. αλλά για φυσικούς , μαθηματικούς , χημικούς , οικονομολόγους , χημικούς μηχανικούς και τοπογράφους.

Να δεχτώ ότι πολλοί από αυτούς δεν το έχουν ψάξει αρκετά ή ότι βολεύονται με την ασφάλεια της γονικής στέγης. Αλλά όλοι;; Δεν μπορεί. Οι εξετάσεις του Α.Σ.Ε.Π. έχουν καταλήξει πιο δύσκολες και από τις Πανελλήνιες. Αφήστε που και σε αυτές τις εξετάσεις πλεονέκτημα έχουν άτομα που πηγαίνουν φροντιστήριο!!! Γνωρίζω παιδιά από επαρχία που μετακομίζουν για 5-6 μήνες στην Αθήνα προκειμένου να παρακολουθούν μαθήματα για να δώσουν Α.Σ.Ε.Π. Παράνοια…

Η  πικρή , αλλά μισή , αλήθεια είναι ότι η γενιά μας , αυτοί που είναι τώρα δηλαδή μεταξύ 22-35 τα βρήκε όλα εύκολα. Ότι δυσκολία αντιμετώπιζε στα σχολικά ή φοιτητικά χρόνια αντιμετωπιζόταν από την συντριπτική πλειοψηφία με τη βοήθεια ενός δασκάλου ή ενός φροντιστηρίου και φυσικά με σκονάκια. Για προσωπική προσπάθεια και διάβασμα ούτε λόγος. Η άλλη μισή αλήθεια αυτής της κατάστασης είναι πως ο ανταγωνισμός το προξένησε αυτό. Από τη στιγμή που άρχισαν τα φροντιστήρια να αντικαθιστούν τα σχολεία κανένας γονιός δε ρίσκαρε να αφήσει το παιδί του εκτός.

Η ίδια η δικιά μας γενιά είναι επίσης αυτή που μετέτρεψε τη απόκτηση γνώσεων πτυχίων σε τρόπο ζωής. Αγγλικά , γαλλικά , ECDL, μεταπτυχιακά κ.ο.κ. Κι αν ρωτήσεις γιατί σε όλα αυτά; «Μα χωρίς αυτά δεν κάνεις τίποτα» , «δεν σε παίρνουν πουθενά» , «δεν μπορείς να έχεις ελπίδες στον Α.Σ.Ε.Π.»

Γιατί ακριβώς η δικιά μας γενιά σπουδάζει για «να βρει μια καλή δουλίτσα»  ή «να μπει στο δημόσιο και να αράξει». Δεν σπουδάζει για ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ και να ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙ. Από πόσους και πόσους ακούς το κλισέ «μόνο στην Αθήνα μπορώ να βρω δουλειά». Τι λες ρε μάγκα; Δηλαδή αν αντί να δουλεύεις για 600-700-800 ευρώ στην Αθήνα σαν υπάλληλος κάποιου πας στον τόπο καταγωγής σου και δοκιμάσεις κάτι δικό σου τι θα πάθεις;;;

Αν αντί να δουλεύεις σε ένα λογιστικό/τεχνικό/δικηγορικό γραφείο με 600 ευρώ , αν αντί να γίνεσαι καφετζής και μεταφορέας της τυρόπιτας του αφεντικού , προσπαθήσεις να κάνεις κάτι δικό σου τι θα γίνει; Σπουδάζεις τόσα χρόνια για να γίνεις ένας ακόμη φυλακισμένος στα κλουβάκια των πολυκατοικιών της πρωτεύουσας;; Και σ’αρέσει αυτό;;;

Η απάντηση; ΝΑΙ Σ’ΑΡΕΣΕΙ! Και ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρεις πως αν τα βρεις μπαστούνια στη δική σου δουλειά , στη δική σου επιχείρηση , δεν θα υπάρξει κανένας καθηγητής , κανένα φροντιστήριο να σου πει τι θα κάνεις. Πρέπει να βρεις μόνος σου τη λύση. Κάτι που δεν σε μάθανε ποτέ όσα χρόνια κι αν έφαγες στα θρανία. Κάτι που μάλλον ποτέ δεν θέλησες να μάθεις.

Έχω πλέον σιγουρευτεί ότι ο λόγος που πάνε τόσοι πολλοί για μεταπτυχιακά κ.λ.π. είναι γιατί απλά είναι το μόνο που ξέρουν να κάνουν. Να κάθονται σε ένα θρανίο και να ακούνε κάποιον να τους διδάσκει. Ποιος ο λόγος να πάρεις το πτυχίο και να βγεις στο δύσκολο «στίβο της ζωής» που λένε και οι πιο ποιητές από μένα; ‘Αστο για αργότερα! Μάζεψε κανένα χαρτί ακόμα που «το έχεις» , να ακούσεις και 10 μπράβο και όλα ωραία.

Δεν βγάζει πουθενά μάλλον αυτή η συζήτηση που ανοίγω σήμερα. Θα βρεθούν κάποιοι να συμφωνήσουν , κάποια να διαφωνήσουν και αυτό είναι όλο. Στο τέλος όλοι , μαζί κι εγώ , θα πούμε «δε βαριέσαι». Οπότε ας το κόψω εδώ. Πριν νιώσω μέσα μου αυτό το «δε βαριέσαι».

Γιατί κάθε φορά που το νιώθω , είναι σα να ταπεινώνω τον εαυτό μου… Και δε μ’αρέσει.

(*) Εγώ θέλω λίγους μήνες ακόμη μέχρι τον Ιούνιο για να ξεμπερδέψω. Υπομονή. Όχι τίποτα άλλο αλλά είμαι ήδη στο ν +1 , μη μας διώξει η Διαμαντοπούλου!

(**) Όταν κάποιος-οι σου λέει-νε «να βγούμε για καμιά μπίρα» ποτέ δεν εννοεί μόνο μία. Ούτε 2… Ούτε 3…. Ούτε 4….Ούτε 5….

Advertisements
Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: