Αρχική > Αρθρογραφία > Όταν ο συνδικαλισμός γίνεται ρουτίνα…

Όταν ο συνδικαλισμός γίνεται ρουτίνα…

Άκουσα χθες στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων του MEGA ότι στην Ισπανία έγινε η πρώτη πανεθνική απεργία μετά από 8 χρόνια. Οι Ισπανοί πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους αντιστεκόμενοι στα βάρβαρα νέα μέτρα που προωθεί η κυβέρνησή τους. Μέτρα που θυμίζουν έντονα Δ.Ν.Τ.

Η σκέψεις που σου περνάνε από το μυαλό όταν ακούς «μετά από 8 χρόνια» είναι πολλές και διάφορες. Μπορεί να κυλούσαν όλα ρολόι στην Ισπανία και να μην ένιωθε κανένας την ανάγκη να αντιδράσει. Μπορεί τα εργατικά συνδικάτα να ελέγχονταν από ανίκανους εργατοπατέρες. Μάλλον τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Απλά εκεί σέβονται πολύ περισσότερο από ότι εμείς την έννοια του συνδικαλισμού , κατανοούν πόσο μεγάλο όπλο είναι η γενική απεργία στα χέρια των εργαζομένων και την χρησιμοποιούν σαν μέτρο αντίστασης όταν πραγματικά χρειάζεται.

Στην Ελλάδα αντιθέτως η δύναμη της απεργίας και των συνδικάτων τείνει στο 0. Οι απεργίες έχουν γίνει ρουτίνα. Κάτι σαν υποχρέωση για μερικούς ή χόμπι για άλλους. Τα εργατικά κέντρα και η Γ.Σ.Ε.Ε. κάνουν τουλάχιστον 1 φορά το μήνα κάλεσμα στον κόσμο να απεργήσει και να κατεβεί στο δρόμο. Στο 90% των περιπτώσεων αυτοί που κατεβαίνουν  είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι , συνδικαλιστές και όχι απλοί εργαζόμενοι.

Βλέπεις μπροστά μπροστά τις ίδιες φάτσες κάθε φορά. Κρατάνε νωχελικά και βαριεστημένα ένα πανό , παίρνουν ένα άγριο επαναστατικό ύφος ίσα ίσα για να βγουν οι φωτογραφίες που θα στολίσουν τη σελίδα τους στο Facebook και θα δείξουν στον κόσμο τι αγωνισταράδες είναι. Και οι ίδιοι το ξέρουν ότι καταντάει κουραστικό αυτό. Και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι οι κινητοποιήσεις τους περνούν απαρατήρητες αφού ούτε τη μαζικότητα που θα προκαλούσε το ενδιαφέρον έχουν ούτε την ένταση να προκαλέσουν αλλαγές.

Αλλά βλέπετε αν είσαι πρόεδρος ενός σωματείου ή σημαίνον στέλεχος της Γ.Σ.Ε.Ε. και της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. φοβάσαι μη σε κατηγορήσουν για «βολεμένο» , «ξεπουλημένο» «τσιράκι της κυβέρνησης» , οπότε δεν έχεις τίποτα να χάσεις από το να προτείνεις ακόμα μια ανούσια κινητοποίηση.

Κι όμως η δύναμη της απεργίας είναι της λαϊκής πάλης γενικότερα είναι τεράστια ακόμα και στις μέρες μας. Αρκεί αυτή η λαϊκή πάλι να χαρακτηρίζεται από κάποια στοιχεία: ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ , ΕΝΟΤΗΤΑ , ΔΙΚΑΙΟ. Μαζική πορεία με ενωμένο τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού και δίκαια αιτήματα είδαμε στις 5 Μάη… Τη μέρα που δυστυχώς χάθηκαν 3 αθώες ψυχές στη MARFIN από παράλειψη(;;;) του κ. Βγενόπουλου και από δολοφονική πράξη κάποιων ανεγκέφαλων(;;;) που δεν ξέρανε τι κάνανε(;;;;;;;;;;;;;;;).

Εκείνη τη μέρα ναι! Όποιος διαδήλωσε ένιωσε ότι κάτι πάει να αλλάξει. Ένιωσε ότι η φωνή του ακούγεται. Ένιωσε να γίνεται ένα με τον 50χρονο απολυμένο που φώναζε πιο δίπλα και με την άνεργη μάνα που είχε κατέβει στην πορεία με το παιδί της. Ήταν ίσως η μόνο πορεία που φόβισε πραγματικά τους έχοντες την εξουσία. Ήταν η μόνη πορεία που έκανε τους «επαγγελματίες επαναστάτες» (του Περισσού και όχι μόνο) να τα χάσουν. Βλέπετε έχασαν το μονοπώλιο εκείνη τη μέρα… Δεν είχαν τον έλεγχο. Δεν ήταν οι τσοπάνηδες που έβγαλαν το κοπάδι για βοσκή. Κι αυτό ενόχλησε…

Αυτές τις μέρες βιώνουμε και τον συνδικαλισμό όπως τον αντιλαμβάνονται οι φορτηγατζήδες. Ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Μια κλειστή κάστα ανθρώπων , ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ εδώ και δεκαετίες , οι οποίοι απολάμβαναν ένα κάρο προνόμια γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι όλη την κοινωνία και κάνουν ότι τους κατέβει γιατί όπως λένε στις αγαπημένες τους κάμερες «τα χάσαμε όλα». ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ;;;; Όταν 35 χρόνια τα είχες όλα στην πλάτη τη δικιά μου και του καθενός δεν σε είδα να είσαι τόσο πονόψυχος!!!

Ας το πάρουν χαμπάρι… ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΛΑΪΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ,  ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ! Από όλο τον κόσμο ακούς ότι καλά κάνει και ανοίγει το επάγγελμα. Δεν στενοχωριέται κανένας υπάλληλος , αγρότης , οικοδόμος , έμπορος για τους φορτηγατζήδες γι’αυτό και ότι κάνουν πέφτει στο κενό.

Αντίθετα σε μια κινητοποίηση απολυμένων των διάφορων εργοστασίων που κλείνουν κατά καιρούς και πάνε στη Βουλγαρία η πλειοψηφία του κόσμου στέκεται στο πλευρό των εργαζομένων. Τους νιώθει , τους καταλαβαίνει. Αλλά πολύ σπάνια αυτές οι κινητοποιήσεις φτάνουν στα αυτιά μας… Τα κανάλια θα τις θάψουν , οι απολυμένοι δεν θα έχουν τη δύναμη να ακουστούν. Ούτε κανέναν αστείο Τζωρτζάτο να το παίζει Τσε Γκεβάρα  στα παράθυρα του MEGA.

Πόσο αδικούμε τους εαυτούς μας σαν λαός πολλές φορές; Πόση δύναμη έχουμε και δεν το ξέρουμε; Πόσο ανίσχυρους μας έχουν κάνει να νιώθουμε.;

Απερίγραπτα πολύ…

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: