Archive

Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Όταν ο συνδικαλισμός γίνεται ρουτίνα…

Άκουσα χθες στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων του MEGA ότι στην Ισπανία έγινε η πρώτη πανεθνική απεργία μετά από 8 χρόνια. Οι Ισπανοί πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους αντιστεκόμενοι στα βάρβαρα νέα μέτρα που προωθεί η κυβέρνησή τους. Μέτρα που θυμίζουν έντονα Δ.Ν.Τ.

Η σκέψεις που σου περνάνε από το μυαλό όταν ακούς «μετά από 8 χρόνια» είναι πολλές και διάφορες. Μπορεί να κυλούσαν όλα ρολόι στην Ισπανία και να μην ένιωθε κανένας την ανάγκη να αντιδράσει. Μπορεί τα εργατικά συνδικάτα να ελέγχονταν από ανίκανους εργατοπατέρες. Μάλλον τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Απλά εκεί σέβονται πολύ περισσότερο από ότι εμείς την έννοια του συνδικαλισμού , κατανοούν πόσο μεγάλο όπλο είναι η γενική απεργία στα χέρια των εργαζομένων και την χρησιμοποιούν σαν μέτρο αντίστασης όταν πραγματικά χρειάζεται.

Στην Ελλάδα αντιθέτως η δύναμη της απεργίας και των συνδικάτων τείνει στο 0. Οι απεργίες έχουν γίνει ρουτίνα. Κάτι σαν υποχρέωση για μερικούς ή χόμπι για άλλους. Τα εργατικά κέντρα και η Γ.Σ.Ε.Ε. κάνουν τουλάχιστον 1 φορά το μήνα κάλεσμα στον κόσμο να απεργήσει και να κατεβεί στο δρόμο. Στο 90% των περιπτώσεων αυτοί που κατεβαίνουν  είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι , συνδικαλιστές και όχι απλοί εργαζόμενοι.

Βλέπεις μπροστά μπροστά τις ίδιες φάτσες κάθε φορά. Κρατάνε νωχελικά και βαριεστημένα ένα πανό , παίρνουν ένα άγριο επαναστατικό ύφος ίσα ίσα για να βγουν οι φωτογραφίες που θα στολίσουν τη σελίδα τους στο Facebook και θα δείξουν στον κόσμο τι αγωνισταράδες είναι. Και οι ίδιοι το ξέρουν ότι καταντάει κουραστικό αυτό. Και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι οι κινητοποιήσεις τους περνούν απαρατήρητες αφού ούτε τη μαζικότητα που θα προκαλούσε το ενδιαφέρον έχουν ούτε την ένταση να προκαλέσουν αλλαγές.

Αλλά βλέπετε αν είσαι πρόεδρος ενός σωματείου ή σημαίνον στέλεχος της Γ.Σ.Ε.Ε. και της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. φοβάσαι μη σε κατηγορήσουν για «βολεμένο» , «ξεπουλημένο» «τσιράκι της κυβέρνησης» , οπότε δεν έχεις τίποτα να χάσεις από το να προτείνεις ακόμα μια ανούσια κινητοποίηση.

Κι όμως η δύναμη της απεργίας είναι της λαϊκής πάλης γενικότερα είναι τεράστια ακόμα και στις μέρες μας. Αρκεί αυτή η λαϊκή πάλι να χαρακτηρίζεται από κάποια στοιχεία: ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ , ΕΝΟΤΗΤΑ , ΔΙΚΑΙΟ. Μαζική πορεία με ενωμένο τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού και δίκαια αιτήματα είδαμε στις 5 Μάη… Τη μέρα που δυστυχώς χάθηκαν 3 αθώες ψυχές στη MARFIN από παράλειψη(;;;) του κ. Βγενόπουλου και από δολοφονική πράξη κάποιων ανεγκέφαλων(;;;) που δεν ξέρανε τι κάνανε(;;;;;;;;;;;;;;;).

Εκείνη τη μέρα ναι! Όποιος διαδήλωσε ένιωσε ότι κάτι πάει να αλλάξει. Ένιωσε ότι η φωνή του ακούγεται. Ένιωσε να γίνεται ένα με τον 50χρονο απολυμένο που φώναζε πιο δίπλα και με την άνεργη μάνα που είχε κατέβει στην πορεία με το παιδί της. Ήταν ίσως η μόνο πορεία που φόβισε πραγματικά τους έχοντες την εξουσία. Ήταν η μόνη πορεία που έκανε τους «επαγγελματίες επαναστάτες» (του Περισσού και όχι μόνο) να τα χάσουν. Βλέπετε έχασαν το μονοπώλιο εκείνη τη μέρα… Δεν είχαν τον έλεγχο. Δεν ήταν οι τσοπάνηδες που έβγαλαν το κοπάδι για βοσκή. Κι αυτό ενόχλησε…

Αυτές τις μέρες βιώνουμε και τον συνδικαλισμό όπως τον αντιλαμβάνονται οι φορτηγατζήδες. Ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Μια κλειστή κάστα ανθρώπων , ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ εδώ και δεκαετίες , οι οποίοι απολάμβαναν ένα κάρο προνόμια γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι όλη την κοινωνία και κάνουν ότι τους κατέβει γιατί όπως λένε στις αγαπημένες τους κάμερες «τα χάσαμε όλα». ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ;;;; Όταν 35 χρόνια τα είχες όλα στην πλάτη τη δικιά μου και του καθενός δεν σε είδα να είσαι τόσο πονόψυχος!!!

Ας το πάρουν χαμπάρι… ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΛΑΪΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ,  ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ! Από όλο τον κόσμο ακούς ότι καλά κάνει και ανοίγει το επάγγελμα. Δεν στενοχωριέται κανένας υπάλληλος , αγρότης , οικοδόμος , έμπορος για τους φορτηγατζήδες γι’αυτό και ότι κάνουν πέφτει στο κενό.

Αντίθετα σε μια κινητοποίηση απολυμένων των διάφορων εργοστασίων που κλείνουν κατά καιρούς και πάνε στη Βουλγαρία η πλειοψηφία του κόσμου στέκεται στο πλευρό των εργαζομένων. Τους νιώθει , τους καταλαβαίνει. Αλλά πολύ σπάνια αυτές οι κινητοποιήσεις φτάνουν στα αυτιά μας… Τα κανάλια θα τις θάψουν , οι απολυμένοι δεν θα έχουν τη δύναμη να ακουστούν. Ούτε κανέναν αστείο Τζωρτζάτο να το παίζει Τσε Γκεβάρα  στα παράθυρα του MEGA.

Πόσο αδικούμε τους εαυτούς μας σαν λαός πολλές φορές; Πόση δύναμη έχουμε και δεν το ξέρουμε; Πόσο ανίσχυρους μας έχουν κάνει να νιώθουμε.;

Απερίγραπτα πολύ…

Λίγα λόγια με τον καφέ.

  • Καλημέρα σε όλες και όλους…
  • Με νεύρα ο σημερινός καφές!! Όχι γιατί είμαι φοροφυγάς και θα μπω φυλακή…
  • Ούτε γιατί περίμενα ότι ο Καραμανλής θα φερθεί επιτέλους σαν παντελονάτος πολιτικός.
  • Αλλά γιατί το μάτι της κουζίνας δεν είναι και στα καλύτερα του και έκανα μισή ώρα να πιω 2 γουλιές καφέ…
  • Μπλέξιμο μου φαίνεται το νέο σύστημα με την κάρτα. Σίγουρα βοηθάει στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής  και τη συλλογή του Φ.Π.Α. αλλά συνήθως οι Έλληνες το παίζουμε δύσκολοι σε κάτι τέτοιες αλλαγές.
  • Είναι νωρίς βέβαια ακόμα να κρίνουμε το μέτρο γιατί δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει και τι είδους κάρτα θα είναι αυτή.
  • Έγραφα τις προηγούμενες μέρες με αφορμή το συμπόσιο των Δελφών ότι οι αντιδράσεις θα είναι πολλές κυρίως από καθηγητές και φοιτητικές παρατάξεις. Έλεγα μάλιστα πως στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα δεχθούν και «πράσινα πυρά» από την παράταξη της Π.Α.Σ.Π.
  • Μόλις 3 μέρες μετά η Π.Α.Σ.Π. είναι η πρώτη που βγάζει ανακοίνωση κατακρίνοντας τόσο τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού στους Δελφούς όσο και το γεγονός πως 1 χρόνο μετά την εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έχει εκπληρώσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες για την Παιδεία (5% του Α.Ε.Π. , κατάργηση του νόμου Γιαννάκου κ.λ.π).
  • Δελτίο τύπου έβγαλε και η Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. σχολιάζοντας τα γεγονότα… Αν ρίξετε μια ματιά θα καταλάβετε ότι η δεξιά παράταξη βρίσκει περισσότερα θετικά στις εξελίξεις , κρατώντας βέβαια αποστάσεις. Επίσης στηρίζοντας το δόγμα του υπερπατριώτη Α.Σαμαρά ανακηρύσσει σε μείζον θέμα το γεγονός ότι η Α.Διαμαντοπούλου μετονόμασε το υπουργείο από «Εθνικής Παιδείας» σε σκέτο «Παιδείας».
  • Γραφικές δεξιές αστειότητες…
  • Σφοδρές αναμένονται οι αντιδράσεις και από τις άλλες παρατάξεις της αριστεράς αλλά δεν βρήκα κάτι στο internet σήμερα το πρωί…
  • Αυτά για σήμερα! Το τραγούδι της ημέρας από τον Τζιμάκο Πανούση , σχετικά με την κάρτα αγορών!
  • Καλημέρα!

Αφιέρωση…

….από την τεράστια φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου στον Κώστα από τη Ραφήνα με αφορμή τη σημερινή του επιστολή…

«Της παιδείας το κάγκελο…!» Μέρος Β’: Τα θετικά.

Στη χθεσινή δημοσίευση ασχολήθηκα με τα αρνητικά – κατά τη γνώμη μου πάντα- κομμάτια του νέου νόμου-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σήμερα θα εξετάσω τις θετικές πτυχές του νόμου που δεν είναι και λίγες. Αν ρωτάτε γιατί ξεκίνησα με τα αρνητικά θα σας απαντήσω ότι σαν κλασσικός Έλληνας , πρώτα γκρινιάζω και μετά αναγνωρίζω!

Το πρώτο μεγάλο συν του νέου νόμου είναι η αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. Τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια το σχολείο έχει μετατραπεί σε καταναγκαστικό έργο για τους μαθητές και αγγαρεία για τους καθηγητές. Μηδαμινό έργο παράγεται , μηδαμινή και η μόρφωση που λαμβάνουν οι μαθητές. Όλοι κινούνται στο ρυθμό των Πανελληνίων , όπου σε μεγάλο επιβραβεύονται η καλή αποστήθιση , η τύχη , η αντιγραφή. Και φυσικά το ποιοι γονείς έχουν τα γερά πορτοφόλια ώστε να στείλουν τα παιδιά τους σε 150 φροντιστήρια και ιδιαίτερα.

Απ’ότι ακούμε αυτό αλλάζει από το 2013-14. Θα δίνεται βαρύτητα στην απόδοση του μαθητή σε όλες τις τάξεις του Λυκείου , ενώ στη συνέχεια οι εισαγόμενοι θα μπαίνουν σε σχολές όπου εκεί θα επιλέγουν «δρόμο» , οδηγό σπουδών δηλαδή. Αφήνεται επίσης ανοιχτό το πεδίο στους φοιτητές -πλέον- να αλλάξουν τμήμα αν μετανιώσουν για την επιλογή τους. Πολύ σημαντικό αν σκεφτεί κανείς ότι άλλα περιμένουν πολλοί όταν δηλώνουν μια σχολή στα 17 τους και άλλα βρίσκουν στη συνέχεια.

Πάμε τώρα στο σπουδαιότερο στα δικά μου μάτια: τον «Καλλικράτη των Α.Ε.Ι.-Τ.Ε.Ι.». Συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων προβλέπονται και με προϋπόθεση ότι αυτές θα προκύψουν από σοβαρή προεργασία και μελέτη το μέτρο κινείται στο σωστό δρόμο. Εδώ βέβαια κινδυνεύουμε να πέσουμε σε μια παγίδα και να χάσουμε την ουσία. Δεν είναι τόσο σημαντικό το να καταργήσουμε το «κάθε πόλη και Α.Ε.Ι. , κάθε χωριό και Τ.Ε.Ι.»! Το σημαντικό είναι να καταργηθούν αχρείαστα τμήματα όπου κι αν βρίσκονται αυτά.

Σε πρώτη φάση δηλαδή πρέπει να συγχωνευθούν πλεονάζοντα τμήματα. Για παράδειγμα αντί να υπάρχουν 5 Αρχιτεκτονικές στην Ελλάδα ας γίνουν 3. Σε δεύτερη φάση πρέπει να καταργηθούν τμήματα-κυρίως Τ.Ε.Ι.- οι οδηγοί σπουδών των οποίων καλύπτονται σε μεγάλο ποσοστό από αντίστοιχα τμήματα των Α.Ε.Ι. Για παράδειγμα ας καταργηθούν τα Τ.Ε.Ι. Λογιστικής και ας μπει η Λογιστική σαν ξεχωριστή κατεύθυνση των τμημάτων Οικονομικών Επιστημών. Είναι ζωτικής σημασίας για πολλές πόλης της περιφέρειας το να μείνει αποκεντρωμένη η τριτοβάθμια εκπαίδευση και να μην συγκεντρωθούν όλες οι Σχολές σε 5-10 πόλεις.

Στα θετικά επίσης το γεγονός ότι προωθείται η πλήρης αυτονομία και αυτοτέλεια των ιδρυμάτων. Όπως διαβάζω σε σχετικό άρθρο «τα ακαδημαϊκά ζητήματα θα ανήκουν αποκλειστικά στους πρυτάνεις και στις συγκλήτους». Ας μπει επιτέλους ένα τέλος στην εμπλοκή του κράτους και των πολιτικών παντού. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομική αυτοτέλεια αν και πρέπει να δούμε πιο αναλυτικά το ποιος θα έχει την ευθύνη της διαχείρισης των πόρων.

Σημαντική επίσης η θέση του Πρωθυπουργού για άνοιγμα των Πανεπιστημίων μας στο εξωτερικό. Μαθήματα στα αγγλικά , ουσιαστική προσπάθεια για προσέλκυση ξένων φοιτητών και ενίσχυση των προγραμμάτων ανταλλαγής φοιτητών.

Στο σωστό δρόμο και οι εξαγγελίες για αξιοποίηση των φοιτητών με την περιφερειακή ανάπτυξη όπως και η πρόθεση για καλύτερη και ουσιαστικότερη σύνδεση των προπτυχιακών και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Έχουμε φτάσει σε σημείο τα μεταπτυχιακά να μοιράζονται σαν… καραμέλες , πολλά από αυτά να μην έχουν καμία αξία και αρκετά να ασχολούνται με ξεπερασμένα θέματα.

Τελειώνοντας θέλω να επαναλάβω κάτι που τόνισα και στο Α’ Μέρος χθες. Μου φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να πετύχει η Κυβέρνηση τους στόχους της όσο λειτουργεί με τόση βιασύνη. Οι μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία θέλουν πλάνο , δομικές αλλαγές και πολύ προσεκτικές κινήσεις. Αυτός ο νόμος-πλαίσιο πάει να περάσει σε στο άψε-σβήσε με δικαιολογία την πρόληψη τυχόν ακραίων αντιδράσεων. Νομίζω ότι έτσι δεν πρόκειται να πετύχει τον σκοπό του γιατί απλά δεν πρόκειται να εφαρμοστεί , τουλάχιστον στο σύνολό του. Καλώς ή κακώς αν δεν πειστούν για την αξία του νόμου οι άμεσα ενδιαφερόμενοι , φοιτητές-καθηγητές , τότε πολύ δύσκολα θα γίνει σωστή δουλειά.

Υ.Γ. Ρίχνοντας μια ματιά στο ημερολόγιο σήμερα σκέφτηκα ότι δεν είναι δα και το καλύτερο timing για να προκαλέσεις αναβρασμό στο φοιτητικό κίνημα 50 μόλις μέρες πριν την φετινή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου…

«Της Παιδείας το κάγκελο…!» Μέρος Α’: Τα αρνητικά.

Μπορεί ο καθένας να κατηγορεί τον Γιώργο Παπανδρέου για οτιδήποτε. Όχι όμως και για το ότι φοβάται να ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα αλλαγών και ανατροπών. Χθες ο Πρωθυπουργός από το τους Δελφούς ανακοίνωσε το σχέδιο της Κυβέρνησης  για την δευτεροβάθμια και -κυρίως- την τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας. Σαρωτικές αλλαγές κλεισμένες μέσα στο «κουτί» του νέου νόμου-πλαίσιο για την Παιδεία. Τις αλλαγές που προτίθεται να κάνει η Κυβέρνηση μπορείτε να τις δείτε εδώ.

Πραγματικά θέλω να αρχίσω να σχολιάζω τα θετικά και τα αρνητικά αλλά δεν ξέρω από που να αρχίσω! Ο όγκος των αλλαγών είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ! Δεν νομίζω ότι είναι δυνατό να ολοκληρωθεί η διαβούλευση και η ψήφιση του νόμου άμεσα όπως σχεδιάζει η Κυβέρνηση. Είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν πολλές αντιδράσεις από εκπαιδευτική και φοιτητική κοινότητα. Ειδικά από το φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα περιμένω σφοδρή αντίθεση και ίσως ένα νέο κύμα καταλήψεων και πορειών. Καταρχήν θα είναι μια από τις λίγες φορές που απέναντι από την Κυβέρνηση θα σταθούν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις , καθώς είναι κάτι παραπάνω από βέβαια ότι θα αντιδράσει και η Π.Α.Σ.Π. της οποίας ένα από τα βασικά και διαχρονικά αιτήματα ,  είναι η 100% εκπροσώπηση των φοιτητών στη συνδιοίκηση των ιδρυμάτων.

Και αντί για 100% εκπροσώπηση πάμε για 0%!! Πρόθεση του υπουργείου είναι να διοικούνται τα ιδρύματα από συμβούλια διοίκησης και εξωπανεπιστημιακούς. Στον ίδιο δρόμο βαδίζει και η περίφημη αξιολόγηση των ιδρυμάτων , δηλαδή να γίνεται από εξωτερικούς κριτές. Να δεχτώ ότι κάποιοι επιφανείς Έλληνες ή μη , καλό θα είναι να έχουν λόγο στη διοίκηση και την αξιολόγηση. Οι φοιτητές που ζουν μέσα στο πανεπιστήμιο , βλέπουν καθημερινά τα θετικά και τα αρνητικά του , ξέρουν ποιοι καθηγητές κάνουν σωστά τη δουλειά τους και ποιοι όχι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να προτείνουν , να διαμαρτυρηθούν να αξιολογήσουν;;;

Από εκεί και πέρα διαβάζω χρηματοδότηση που θα σχετίζεται με την αξιολόγηση και την αποδοτικότητα των Α.Ε.Ι. Πολύ σημαντικό σημείο αρκεί να ξεκαθαριστεί κάτι: τα αποδοτικότερα Α.Ε.Ι. θα παίρνουν και το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας ή τα λιγότερο αποτελεσματικά θα στηρίζονται ώστε να ανεβούν επίπεδο; Ελπίζω να γίνει το αυτονόητο…

Στη συνέχεια φτάνουμε σε ένα από τα θέματα που θα προκαλέσει «σεισμό». Προτείνεται η καθιέρωση προαπαιτούμενων μαθημάτων (δηλαδή μαθήματα που αν δεν τα περάσει ο φοιτητής δεν θα μπορεί να συνεχίσει στο επόμενο έτος) , η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας (υποχρεωτική παρακολούθηση) και μείωση των εξεταστικών περιόδων. Είναι εύκολο για κάποιον που δεν έχει σπουδάσει ή έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε να πει «έτσι πρέπει» για τα συγκεκριμένα μέτρα.

Θα θέσω ένα απλό ερώτημα που πιστεύω θα έπειθε και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ο οποίος σε τέτοια θέματα έχει δείξει μια ευαισθησία. Στη σχολή που τελειώνω σε λίγους μήνες ένα πολύ σημαντικό ποσοστό φοιτητών είναι εργαζόμενοι. Οι περισσότεροι για ένα πρόσθετο εισόδημα και για να ανακουφίσουν τους «πνιγμένους» γονείς και κάποιοι για να τα βγάλουν πέρα με τα ενοίκια. Πως θα πεις σε αυτούς τους φοιτητές παρατήστε τις δουλειές σας γιατί αλλιώς θεωρείστε «αιώνιοι φοιτητές» και διαγράφεστε;;;

Μιας και αναφέρθηκα στους «αιώνιους» ας πει ξεκάθαρα η Κυβέρνηση τι εννοεί με τον όρο αυτό; Κι όταν λέω ξεκάθαρα εννοώ σε αριθμό ετών ή σε αριθμό αποτυχημένων προσπαθειών σε μια εξέταση , χωρίς να μας μπλέξει με τα ν+2 , 2ν+1 και τις υπόλοιπες αρλούμπες της Γιαννάκου και του Σπηλιωτόπουλου….

Το μεγαλύτερο πλην όμως θεωρώ πως είναι ο τρόπος που πάει η Κυβέρνηση να περάσει όλα αυτά τα μέτρα. Όταν θες να γκρεμίσεις ένα παλιό σπίτι , ένα ερείπιο που όντως χρειάζεται γκρέμισμα ,  για να χτίσεις στη θέση του ένα σύγχρονο οικοδόμημα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός και μεθοδικός. Αν το γκρέμισμα γίνει με δυναμίτη μπορεί το ερείπιο να πέσει και να σε πλακώσει. Καλύτερα γκρέμισε το σιγά σιγά , κράτα και τα θεμέλιά του για να γίνει πιο γρήγορα η ανέγερση του νέου κτιρίου.

Αύριο θα συνεχίσω με το Μέρος Β’ και τα θετικά του νέου νόμου-πλαίσιο που δεν είναι και λίγα. Ελπίζω να διαψευσθώ σε πολλά από τα παραπάνω αν και δεν το βλέπω πολύ πιθανό.

Qatar-αμένα πετροδόλαρα , καταραμένα κόμπλεξ …

Δεν έχουν περάσει καλά καλά 2 μέρες από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε από τη Νέα Υόρκη την υπογραφή μνημονίου με τους εμίρηδες του Κατάρ. Ένα μνημόνιο το οποίο προβλέπει την επένδυση μέχρι και 5δις ευρώ από τον επενδυτικό οργανισμό QIA στη χώρα μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν βγει προς τα έξω μέχρι τώρα ο QIA ενδιαφέρεται για πληθώρα επενδύσεων σε όλη την Αττική. Επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στους τομείς του τουρισμού , των μεταφορών , της ενέργειας.

Φυσικά δεν άργησαν οι πρώτες αντιδράσεις. Αν μπορείς να χαρακτηρίσεις έτσι τις γνωστές άναρθρες κραυγές που αμολιούνται στα ραδιόφωνα , τις τηλεοράσεις και το internet σε κάθε κίνηση αυτής της κυβέρνησης. Ξεκίνησε η…επανάσταση κατά των «qatarαμένων» λοιπόν με τα γνωστά «ξεπούλημα δημόσιας γης» , «κάνουν την Ελλάδας μας προτεκτοράτο των εμίρηδων» και πάει λέγοντας. Στη συνέχεια τη σκυτάλη από τους «ελληναράδες» , πήραν οι «σεμνοί και ταπεινοί της Δεξιάς του Κυρίου ημών». Και τι δεν ακούσαμε… Για καζίνο , πόρνες , ναρκωτικά και όλα τα must του διαβόλου.

Το να ασχοληθείς σοβαρά με αυτού του είδους τις αντιδράσεις δεν έχει κανένα νόημα. Ίσα ίσα που αποπροσανατολίζει όλους μας από την κεντρική ιδέα. Ποια είναι αυτή; Η εξέταση των επιπτώσεων θετικών και αρνητικών που φέρει μια ξένη επένδυση σε μια χώρα. Ας θυμηθούμε  πρώτα την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Μια οικονομία παγωμένη σε όλους τους τομείς , με ανεργία να καλπάζει σε ιστορικά υψηλά , με τον τουρισμό να μειώνεται σημαντικά. Με λίγα λόγια στη μέση μια ύφεσης.

Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ξένες επενδύσεις , ειδικά από αξιόπιστους επενδυτές όπως είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι εμίρηδες του Κατάρ , είναι εκ των ουκ άνευ.  Μια ξένη επένδυση αρχικά επιφέρει μείωση της ανεργίας , εισροή πόρων , διάχυση ζεστού χρήματος στην αγορά της περιοχής που γίνονται τα έργα. Στη συνέχεια , εφόσον μιλάμε στη συγκεκριμένη περίπτωση για επενδύσεις στις μεταφορές και την ενέργεια , μπορούμε να προβλέψουμε και βελτίωση του ποιοτικού επιπέδου ζωής.

Τα βασικά οφέλη είναι αυτά. Το σπουδαιότερο όμως όφελος θεωρώ ότι αρχίσαμε να το αποκομίζουμε από τη στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ας σκεφτούμε λίγο πιο πέρα… Ο Πρωθυπουργός μιας χώρας που για τους περισσότερους παράγοντες της παγκόσμιας οικονομίας είναι «καμμένο χαρτί» στρέφει όλα τα επενδυτικά βλέμματα πάνω του , ανακοινώνοντας από τη μητρόπολη της παγκόσμιας οικονομίας μια σημαντική επένδυση από έναν αξιόπιστο και πανίσχυρο επενδυτικό οργανισμό στη χώρα μας.

Το πόση μεγάλη βαρύτητα δίνουν σε τέτοιες καταστάσεις οι διεθνείς επενδυτικοί οίκοι που μας έχουν βάλει εκβιαστικά το μαχαίρι στο λαιμό εδώ και τόσους μήνες είναι ευνόητο. Επίσης είναι προφανές ότι αυτή η εξέλιξη μπορεί να δημιουργήσει ένα θετικό για εμάς «ντόμινο» και να προσελκύσει το ενδιαφέρον και άλλων επενδυτών από την παγκόσμια αγορά.

Δυστυχώς όμως για κάποιους αυτή η εξέλιξη τους χάλασε τη «μαγιά». Πώς θα βγουν τώρα να γράψουν και να πουν για Πρωθυπουργό τουρίστα; Πώς θα  βγουν και θα κουνήσουν το δάχτυλο φωνάζοντας υστερικά για «μηδενική ανάπτυξη»; Πώς θα πείσουν για «διαλυμένη κυβέρνηση»  και για τον «αποτυχημένο Παμπούκη με το ανύπαρκτο χαρτοφυλάκιο των ξένων επενδύσεων»; Πώς θα ικανοποιήσουν τα κόμπλεξ τους με λίγα λόγια; Χωρίς ντροπή θα πω εγώ… Όπως και τόσα χρόνια άλλωστε… Θα συνεχίσουν τον εύκολο δρόμο της μαυρίλας και του μηδενισμού. Καταραμένα κόμπλεξ…

Τελειώνοντας θα ήθελα να σημειώσω κάτι που πιστεύω είναι πολύ σημαντικό για την επιτυχία της εν λόγω επένδυσης. Γίνεται λόγος απ’ότι μαθαίνουμε για μεγάλη επένδυση στον Ελληνικό και γενικά στην παραλιακή ζώνη. Διαβάζω μάλιστα ότι τους όρους για την πραγματοποίηση της θα τους θέσει η Ελληνική Κυβέρνηση. Αν είναι έτσι τότε θα ήταν πολύ χρήσιμο να ζητηθεί η γνώμη αυτοδιοικητικών και μη παραγόντων της περιοχής καθώς και των κατοίκων. Αυτοί πρέπει να έχουν λόγο , πρέπει να συναποφασίσουν για ότι γίνει , πρέπει χωρίς υστερίες να δώσουν το στίγμα τους. Πολίτες που έχουν περάσει πολλά από «φαντάσματα της νύχτας» και έχουν δει τη φυσική ομορφιά της γειτονιάς τους να εξαλείφεται με τον καιρό , μπορούν να μπουν μπροστάρηδες στην αλλαγή της περιοχής τους.

Οι φορτηγατζήδες και το συνολικό κοινωνικό όφελος.

Η επιλογή της κυβέρνησης να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει έντονες διαμαρτυρίες από τους θιγόμενους ή για να το πω πιο εύστοχα από τους βολεμένους. Η αγορά των μεταφορικών φορτηγών δημοσίας χρήσης είναι ένα παράδειγμα της προχειρότητας και της ατολμίας με την οποία πορευόταν η εκάστοτε κυβέρνηση.

Προχειρότητα γιατί αμφιβάλω αν όλα αυτά τα χρόνια είχε γίνει ποτέ από κάποιο αρμόδιο υπουργείο έστω και μια έρευνα για να μετρηθούν τα οφέλη που συσσωρεύονταν στις τσέπες των ιδιοκτητών των φορτηγών και να βγει ένα συμπέρασμα για το αν είναι σωστό αυτό. Η πρώτη γενιά των ιδιοκτητών πήρε το «χαρτί» δωρεάν με παραχώρηση από την χούντα. Δεν θέλω να κρίνω μετά από τόσες δεκαετίες ούτε να αναλωθώ με το τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί που πήραν τότε τις άδειες…. Τι νόημα είναι ότι της πήραν. Στη συνέχεια επένδυσαν σε κάποια φορτηγά και άρχισαν σιγά σιγά να … «κάνουν παιχνίδι».

Όταν μια μικρή- για τα δεδομένα του πληθυσμού- ομάδα ανθρώπων αποκτά τόσο μεγάλη δύναμη τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά και όπως είναι λογικό χάνεται ο έλεγχος. Οι φορτηγατζήδες δεν λογοδοτούσαν ποτέ δεν σε κανένα ουσιαστικά. Γέμιζαν τα ταμεία τους και λόγω του ότι ουσιαστικά είχαν σχηματίσει ένα πανίσχυρο ολιγοπώλιο «έπαιζαν» μόνοι τους στο γήπεδο του καθορισμού των τιμών.

Βέβαια ένα από τα βασικότερα συμπεράσματα της οικονομικής σκέψης είναι ότι όταν ένας κλάδος αποκομίζει πολλά κέρδη , μεγαλύτερα από αυτά στα οποία η αγορά ισορροπεί , τότε νέες επιχειρήσεις (στην προκειμένη περίπτωση νέοι ιδιοκτήτες) μπαίνουν στην αγορά , αποκτούν ένα μερίδιο της , κερδίζουν ένα κομμάτι από τα πλεονάζοντα κέρδη και έτσι η αγορά φτάνει στην επιθυμητή από όλους – κράτος , έμποροι , βιομήχανοι και πάνω απ’όλα καταναλωτές- ισορροπία.

Φυσικά αυτό δεν μπορούσε να γίνει λόγω του «κλειστού επαγγέλματος» και έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Το άνοιγμα του επαγγέλματος δεν είναι η «μάχη» που πρέπει να κερδίσει η κυβέρνηση. Η «μάχη» που πρέπει να δώσει και στην οποία αμφιβάλλω αν θα δοθεί η δέουσα προσοχή αρχίζει μετά το άνοιγμα της αγοράς. Όπως έγραψα και πιο πάνω υπάρχει στον κάδο αυτό ένα τεράστιο πλεόνασμα κερδών για τους ιδιοκτήτες. Αυτό το εγκλωβισμένο πλεόνασμα τώρα θα διαχυθεί στην αγορά  και το κυρίαρχο ζήτημα είναι το ποιοι θα είναι αυτοί που θα το αποκομίσουν.

Η κυβέρνηση πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε αυτό το πλεόνασμα να φτάσει στους καταναλωτές αρχικά και στα ταμεία του κράτους δευτερευόντως. Η απλή οικονομική λογική – η οποία βέβαια μόνο τέτοια δεν είναι στη χώρα μας- λέει ότι από τη στιγμή που άνοιξε το επάγγελμα θα αυξηθούν οι ιδιοκτήτες , άρα και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους πράγμα που σημαίνει μείωση των τιμών των μεταφορών. Αυτό συνεπάγεται μείωση- έστω μικρή- των τιμών των εμπορευμάτων και των προιόντων  που φτάνουν σε εμάς.

Στοίχημα για την κυβέρνηση και τους ελεγκτικούς της μηχανισμούς είναι να μην χαθεί αυτό το πλεόνασμα με φοροδιαφυγή , ούτε να μεταβιβαστεί στους εμπόρους. Οι έμποροι με τη σειρά τους πρέπει να μειώσουν τις τιμές αναλογικά με τη μείωση των τιμών των μεταφορών που απολαμβάνουν πλέον. Το βλέπετε εύκολο αυτό;;

Προσωπικά δεν τον θεωρώ και πολύ πιθανό… Τόσα χρόνια οι ιδιοκτήτες φορτηγών δημοσίας χρήσης απολάμβαναν ένα όφελος το οποίο ξεπερνούσε κατά πολύ το συνολικό κοινωνικό όφελος. Σήμερα είναι η ευκαιρία το κοινωνικό όφελος , το όφελος του καταναλωτή να αυξηθεί. Το αν θα γίνει αυτό είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα που χρίζει ιδιαίτερης προσοχής και ελέγχου ειδικά τον πρώτο καιρό της νέας κατάστασης στον κλάδο και την αγορά γενικότερα. Δυστυχώς σαν κράτος δεν έχουμε δείξει ποτέ την δέουσα σοβαρότητα σε τέτοια θέματα…. Θα τη δείξουμε τώρα;;;

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες: ,