Αρχική > Αρθρογραφία > Θα καταρρεύσει ποτέ ο Καπιταλισμός…;;; (Μέρος Α’)

Θα καταρρεύσει ποτέ ο Καπιταλισμός…;;; (Μέρος Α’)

kapitalismosΓίνεται μεγάλη συζήτηση τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την επέτειο από την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, σχετικά με τα προβλήματα, τις αντοχές και τις δομές του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος της εποχής μας, του καπιταλισμού. Ένα οικονομικό σύστημα που μετρά πλέον στις πλάτες του αιώνες από τη στιγμή που διαδέχθηκε το φεουδαρχικό σύστημα.

Αυτή η διαδοχή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αν εξεταστεί σήμερα. Γιατί πολύ απλά η κατάρρευση της φεουδαρχίας ήρθε μετά από μικρές και μεγάλες επαναστάσεις. Ζητούμενο αυτών των επαναστάσεων ήταν οι καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους, η κατάργηση των δουλικών σχέσεων και η «εγκαθίδρυση» ενός πιο προοδευτικού οικονομικού συστηματος. Αν βάλετε όλα τα παραπάνω σε μια πρόταση , μπορούμε να πούμε ότι «ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα, που προήλθε μετά από επανάσταση των εργαζομένων για να φέρει πρόοδο και ευημερία στην κοινωνία».

Παράνοια!!! Το σύστημα που σήμερα χλευάζεται καθημερινά και αμφισβητείται ακόμα και από παραδοσιακούς υποστηρικτές του, προήλθε από πρακτικές και θεωρίες που είναι γνώριμες σε πολιτικούς χώρους αντίθετους με τον καπιταλισμό. Τα πράγματα βέβαια δεν είναι τόσο απλά. Η φεουδαρχία έπρεπε να καταρρεύσει και κατέρρευσε. Σε μια εποχή όμως που η εργατική τάξη ούτε ενωμένη ήταν, ούτε είχε τις απαραίτητες γνώσεις για να απαιτήσει συμμετοχή στη νέα εποχή.

Οι φιλοσοφικές, πολιτικές, οικονομολογικές αναζητήσεις ήταν πολλές , αλλά ελάχιστοι ήταν ικανοί να προβλέψουν ότι μελλοντικά ο καπιταλισμός θα επέφερε τόσα δεινά στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας. Όπως και ελάχιστοι ήταν αυτοί που πίστευαν ότι η εργατική τάξη θα μπορέσει κάποια στιγμή να έχει την απαραίτητη δύναμη στα χέρια της ώστε να αμφισβητήσει ευθέως την άρχουσα τάξη. Αμφιβάλλω αν ακόμα και όταν ο Μάρξ και ο Έγκελς έγραφαν το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» πίστευαν μέσα τους ότι όλα αυτά κάποια στιγμή θα μπορέσουν να γίνουν πράξη.

Κι όμως η ευκαιρία δόθηκε. Η ιστορία φάνηκε γενναιόδωρη με την εργατική τάξη και της έδωσε το χώρο, το χρόνο και τα μέσα ώστε να πάρει τις τύχες στα χέρια της. Μόνο που τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά. Κι αυτό γιατί η εργατική τάξη προδόθηκε από τους ανθρώπους που «επέλεξε» να μπουν μπροστά στην προσπάθεια. Προδόθηκε από κάποιους χαρισματικούς αλλά υπερφιλόδοξους ανθρώπους όπως ο Στάλιν οι οποίοι με τις πράξεις τους μετέτρεψαν το σοσιαλιστικό όνειρο σε εφιάλτη για την εργατική τάξη.

Και όχι μόνο… Η αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν το δεκανίκι που κράτησε όρθιο τον καπιταλισμό σε δύσκολες στιγμές του, όπως οι πετρελαϊκές κρίσεις. Ήταν η απλή δικαιολογία, το πρόσχημα ότι «είδατε τι γίνεται στις χώρες που δεν υπάρχει καπιταλισμός». Ο καπιταλισμός και οι εκφραστές του μείναν μόνοι τους στο «γήπεδο». Χωρίς αντίπαλο. Κι αυτό ήταν που τους οδήγησε στα μεγαλύτερα λάθη. Λάθη που πηγάζουν από την απληστία και την αλαζονεία… (συνέχεια άυριο με το Μέρος Β’ του άρθρου).

 

 

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: