Archive

Archive for Οκτώβριος 2009

Τρομοκρατία, τότε και τώρα…

17NΔεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που όλοι μας περνούσαμε ατέλειωτες ώρες μπροστά στο χαζοκούτι παρακολουθώντας τις συλλήψεις και τις εξελίξεις στην υπόθεση 17Ν. Τότε που συνηδειτοποιούσαμε ότι αυτή η φοβερή και τρομερή οργάνωση που σκορπούσε επί δεκαετίες τον τρόμο στη χώρα, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια ομάδα ανθρώπων της διπλανής πόρτας, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν συγγενείς.

Δεν έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τότε που η λέξη «εξάρθρωση» ακουγόταν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Τότε πολλοί νόμιζαν ότι «τελειώσαμε με την τρομοκρατία στην Ελλάδα». Ίσως το σκεπτκό τους ήταν σωστό. Σου λέει, αφού συλλάβαμε αυτούς οι νεαροί που είχαν έφεση προς αυτό τον χώρο θα τρομάξουν και θα απομακρυνθούν…

Έλα όμως που τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Η φωτιά είχε πέσει, η σπίθα όμως δεν είχε σβήσει. Είχε διατηρηθεί μέσα στα στέκια των «αναρχικών», στα στέκια των Εξαρχείων. Αρκούσε ένα στυγνό έγκλημα για να φουντώσει αυτή η σπίθα. Όταν αυτό έγινε στις 6 του περασμένου Δεκέμβρη πολλοί κατάλαβαν το τι θα επακολουθούσε. Το κλίμα εμφυλίου ήταν πιο ζωντανό από ποτέ. Από τη μία νεαροί που πάλευαν για την ιδεολογία τους (ή έτσι νόμιζαν…) από την άλλη ένστολοι, υπερόπτες, αλαζόνες, ένοπλοι…

Ένα κάρο νέες οργανώσεις, σέχτες , πυρήνες κ.ο.κ. βγήκαν στην επιφάνεια. Οι πράξεις τους αποτρόπαιες. Η δράση τους ανοργάνωτη, τυφλή. Οι προκηρύξεις τους περίεργες και μπερδεμένες. Είναι εμφανές σε όποιον τις διαβάζει ότι μεγάλο μέρος πρόκεται για μετάφραση από τα αγγλικά, κάτι που προκαλεί σκέψεις… Επίσης είναι προφανές ότι κάποια άλλα σημεία είναι γραμμένα από άτομα που τρέφουν μεγάλο μίσος για την κοινωνία μας. Άτομα που η ρητορική τους θυμίζει αντιεξουσιαστικό χώρο.tromokratia

Τα χτυπηματά τους στερούνται ιδεολογικής βάσης. Είναι αυτονόητο ότι για την κατάντια της Ελληνικής Αστυνομίας, δεν φταίνε 20χρονα που προέρχονται από λαϊκές οικογένειες, που μια θέση στην ΕΛ.ΑΣ. τους εξασφαλίζει μελλοντικά μια οικονομική σιγουριά, που πολλά από αυτά πήγαν εκεί μετά από πίεση των γονιών τους.

Φταίνε αυτοί που στις σχολές της αστυνομίας τους μαθαίνουν να φέρονται αλαζονικά, τους μαθαίνουν ότι οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι που διαδηλώνουν είναι «αργόσχολοι μαλ…ες». Αυτοί που ριζώνουν μέσα τους τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την υπεροψία. Αυτοί που δεν δίσταζαν παλιότερα (συμβαίνει ακόμα αλλά ελπίζω σε μικρότερο βαθμό) να λένε στους νέους αστυνομικούς ότι στο Πολυτεχνείο το ’73 δεν υπήρχαν νεκροί και ότι όλα είναι προπαγάνδα των «βρωμιάρηδων αριστερών».

Η 17Ν , όπως περιγράφει εξαιρετικά ο Παραπολιτικός, στα πρώτα της χτυπήματα είχε καταφέρει να πιάσει τον σφιγμό του λαού. Του προλεταριάτου αν προτιμάτε. Είχε καταφέρει να εκφράζει με τα χτυπηματά της το μίσος του εμφυλίου που δεν είχε σβήσει ακόμα στις ψυχές των αριστερών. Αυτών που έβλεπαν ότι ενώ έχυσαν το αίμα τους (για άλλη μια φορά) για να διώξουν την χούντα , την εξουσία κατείχαν ακόμα οι «προνομιούχοι». Αυτοί που στη χούντα δεν τους πείραξε κανένας. Αυτοί που συνεργάστηκαν ακόμα με τη χούντα… Αυτοί που 30 χρόνια νωρίτερα έσφαζαν τους πατεράδες τους, εξόριζαν αυτούς τους ίδιους.

Οι «τρομοκράτες» των ημερών μας δεν κατάφεραν στιγμή να κάνουν το ίδιο. Να εκφράσουν δηλαδή το «λαϊκό αίσθημα» έστω στην πιο ακραία μορφή του. Κατάφεραν όμως να το προκαλέσουν. Να προκαλέσουν το μίσος και την αντιπάθεια ολόκληρου του λαού… Όταν η 17Ν έφτασε σε αυτό το σημείο, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της. Ένα τέλος που άργησε λόγω της καλής οργάνωσης και των στενών δεσμών μεταξύ των μελών της.

Ούτε η «Σέχτα των Επαναστατών», ούτε οι υπόλοιπες τωρινές οργανώσεις φαίνονται να έχουν αντίστοιχη οργάνωση. Επίσης, η αστυνομία και πιο συγκεκριμένα η αντιτρομοκρατική, δεν είναι άπειρη όπως τη δεκαετία του ’80 ή του ’90. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και γι’αυτούς. Είμαι σίγουρος ότι θα κρατήσει πολύ λιγότερο…

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες: ,

Εμπιστευθείτε τα δικά μας παιδιά!

AEIΤις επόμενες μέρες αναμένεται να ανακοινωθούν οι Γενικοί Γραμματείς που θα στελεχώσουν την κρατική μηχανή για την επόμενη τετραετία. Το σύστημα επιλογής τους-αποστολή βιογραφικών μέσω Ίντερνετ- είναι μια από τις ριζοσπαστικές αλλαγές που επιχείρησε η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Βέβαια δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα αλλά πλέον οι Υπουργοί έχουν καταλήξει στους εκλεκτούς.

Ο πρώτος Γενικός Γραμματέας που ανακοινώθηκε ήταν αυτός του Υπ.Δικαιοσύνης. Ο κ.Δημήτσαινας είναι αυτός που  θα έχει την γενική εποπτεία του Υπουργείου. Διαβάζοντας την είδηση συνηδειτοποίησα κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενο. Ο κύριος αυτός δεν έχει σπουδάσει ποτέ στο εξωτερικό, δεν έχει master και διπλώματα διάσημων πανεπιστημίων της Αγγλίας ή της Αμερικής. Όλες του οι σπουδές στη Νομική έχουν γίνει σε εκαπιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας.

Χάρηκα γιατί είναι πολυ οξύμωρο  όλες τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα να μας λένε ότι ενδιαφέρονται για τη δημόσια παιδεία, ότι νοιάζονται για τους φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων, να μας λένε ότι θα δώσουν περισσότερα χρήματα σε αυτά, αλλά εν τέλει όλα αυτά τα παιδιά όταν πάρουν τα πτυχία τους , τα μεταπτυχιακά τους, τα διδακτορικά τους, να μένουν «στην απ’έξω».

Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να σταματήσει. Ως πότε σαν χώρα θα υποτιμούμε την ίδια την Παιδεία μας; Ως πότε σαν χώρα θα θάβουμε τη δουλειά που γίνεται στα Α.Ε.Ι. και τα Τ.Ε.Ι. μας; Ως πότε θα μειώνουμε την αξία των πτυχίων μας; Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά στις γνώσεις κάποιου που σπούδασε νομικά ή οικονομικά θέματα στο εξωτερικό από κάποιον που σπούδασε στη χώρα μας.

Και ας το θέσω κι αλλιώς. Ποιος ξέρει καλύτερα τα προβλήματα της ανεργίας, της υποαπασχόλησης, της ανασφάλιστης εργασίας στην Ελλάδα; Αυτός που σπουδάζει στη Μπολόνια ή στο Λονδίνο ή αυτός που τα ζει καθημερινά στην Αθήνα και την περιφέρεια; Ποιος γνωρίζει καλύτερα τους εκβιασμούς των μεσαζόντων και των καρτέλ στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους; Αυτός που με τα λεφτά του μπαμπά σπούδασε τις Η.Π.Α. ή ο γιος του αγρότη και του κτηνοτρόφου που μάτωσαν για να περάσουν σε ένα Α.Ε.Ι.;

Δεν αμφισβητώ το γεγονός πως κάποια ξένα πανεπιστήμια παρέχουν καλύτερα πακέτα σπουδών στους φοιτητές τους. Αλλά αντί να θεωρούμε τους φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων κατωτερούς , μπορούμε απλά να αυξήσουμε τις δαπάνες για παιδεία και για έρευνα. Κάτι που έχει υποσχεθεί ο Γιώργος Παπανδρέου και περιμένω να το δω να γίνεται πράξη στον προϋπολογισμό.

papandreou3Τολμήστε λοιπόν! Εμπιστευθείτε δικά μας παιδιά για τις θέσεις των Γενικών Γραμματέων. Φαίνεται η νέα κυβέρνηση να μην κάνει διακρίσεις σε «γαλάζια» και «πράσινα» παιδιά. Και μπράβο της! Ας κάνει ένα βήμα παραπέρα κι ας προσπαθήσει να μην κάνει διακρίσεις και σε «κολεγιόπαιδα» και φοιτητές των Α.Ε.Ι. και των Τ.Ε.Ι. μας. Έχεις βάλει πολλά στοιχήματα Γιώργο εδώ και 5 χρόνια. Τα περισσότερα τα κερδίζεις! Βάλε άλλο ένα…

Κατηγορίες:Αρθρογραφία Ετικέτες: , ,

Ο Περικλής, ο Παρθενώνας και η…οικονομική κρίση.

parthenonΔιάβαζα πρόσφατα σε ένα περιοδικό ένα άρθρο σχετικά με την κατασκευή του Παρθενώνα. Περιέγραφε όλη τη διαδικασία που ακολουθήθηκε τόσο σε αρχιτεκτονικό αλλά κυρίως σε πολιτικοοικονομικό. Ομολογώ ότι έμαθα πράγματα που δεν τα γνώριζα και όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια πολλά από αυτά θα σας θυμίσουν τη σημερινή εποχή.

Όταν λοιπόν ο Περικλής αποφάσισε την ανέγερση του Παρθενώνα (μαζί με άλλα πολλά «δημόσια έργα» όπως τα Προπύλαια) πολλοί πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγόρησαν ότι σπαταλά χωρίς λόγο το δημόσιο χρήμα. Επίσης κριτική δέχθηκε για ο γεγονός ότι ένας από τους «εργολάβους» ήταν ο στενός φίλος του γλύπτης Φειδίας. Αυτός υπεραμύνθηκε των επιλογών και άρχισε την ανέγερση του ναού ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Παρθένο.pericles

Το έργο ανέλαβαν να φέρουν σε πράξη ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης, αρχιτέκτονες, ενώ όπως προείπα την επίβλεψη είχ ο Φειδίας. Ο ίδιος ο Φειδίας ανέλαβε να ετοιμάσει το τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς που κοσμούσε το εσωτερικό του ναού. Τα χρήματα που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το έργο προήλθαν από εκποίηση των αργυρορυχείων του Λαυρίου (κάτι σαν ιδιωτικοποίηση που λέμε στις μέρες μας…) καθώς και από πολεμικά λάφυρα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο από οικονομικής απόψεως είναι ότι για την κατασκευή του έργου δεν εργάσθηκαν δούλοι αλλά αθηναίοι πολίτες των χαμηλότερων τάξεων. Μάλιστα πολλοί από αυτούς ήταν άνεργοι! Αυτό έγινε ύστερα από απόφαση του Περικλή, ο οποίος ήθελε έτσι να τονώσει τα εισοδήματα των μικρομεσαίων και να μειώσει την ανεργία (οι ομοιότητες με το σήμερα έχουν αρχίσει και γίνονται πολλές ε;;) , να δώσει συνεπώς ώθηση στην αθηναϊκή οικονομία.

Κάπου εδώ σταμάτησα για λίγο να διαβάζω το άρθρο και σκέφτηκα κάτι πολύ απλό: μήπως είναι αυτός ο τρόπος να βγούμε απ’την κρίση; Παραδέχομαι ότι δεν είμαι ικανός να δώσω απάντηση στο ερώτημα σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά σε εγχώριο πιστεύω πως ναι, αυτός είναι ο τρόπος. Και εξηγούμαι αμέσως…

Φυσικά δεν εννοώ να αρχίσουμε σαν παλαβοί να χτίζουμε ναούς, κολοσαία, γέφυρες, μουσεία κ.ο.κ. στα οποία θα εργάζονται άνεργοι και χαμηλόμισθοι. Όμως το μισό πρόγραμμα της σημερινής κυβέρνησης αναφέρεται στην πράσινη ανάπτυξη και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (α.π.ε. στο εξής). Όπως ξέρουμε όλοι υποδομές στη χώρα μας για αυτά τα θέματα δεν υπάρχουν ούτε για αστείο. Ακόμα ότι υπάρχει είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής επένδυσης και όχι δημόσιας.

1and10aΟ Γιώργος Παπανδρέου έδωσε βάση στην προεκλογική περίοδο στην τόνωση των μικρομεσαίων. Είπε ότι αυτή η τόνωση θα δώσει το εναύσμα στην οικονομία μας για μια ανοδική τροχιά. Μια σειρά από δημόσιες επενδύσεις στον τομέα των α.π.ε. μπορούν να φέρουν την Ελλάδα …10 χρόνια πίσω.  Εννοώ ότι μπορούν να φέρουν την Ελλάδα σε προολυμπιακές συνθήκες. Συνθήκες προόδου, πολλών και τεράστιων έργων, που εξασφάλιζαν χαμηλή ανεργία και μεγάλη ροή χρήματος μέσα στην οικονομία.

Για να μη βιαστεί κανείς να μου πει ότι «τότε είχαμε τα κονδύλια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τώρα χρωστάμε σε όλο τον κόσμο» μια έρευνα στα κονδύλια που δίνει η Ε.Ε. για έργα σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και με τη δημιουργία υποδομών στις α.π.ε. θα τον πείσει. Άλλωστε μια σειρά από τέτοια έργα ακόμα κι αν αυξήσει το χρέος μας τώρα, μελλοντικά μόνο καλό έχει να κάνει στην οικονομία μας.

Αφήστε που δεν είναι λίγοι οι εγχώριοι και μη επενδυτές που θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε τέτοια έργα. Εκτός αυτού τα λεφτά που διαθέτει μια κυβέρνηση για επενδύσεις δεν είναι έξοδα! Οι επενδύσεις ποτέ δεν ήταν έξοδα! Μια σειρά έργων για δημιουργία εγκαταστάσεων που θα εκμεταλλεύονται την αιολική ενέργεια στα νησιά μας, δεν είναι έξοδα και δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στο δημόσιο χρέος. Οι …αλμούνηδες δεν θα είχαν  πρόβλημα για να γίνουν όλα αυτά.

Θέληση θέλει λοιπόν και πολιτικό τσαμπουκά. Γιατί όπως και τον Περικλή των λοιδωρούσαν, όπως και τον Φειδία τον διώξανε από την Αθήνα, έτσι και τώρα αυτοί που θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα καθηλωμένη και επιτηρούμενη, αυτοί που θέλουν να μείνει για πάντα η χώρα μας υποχείριο, αυτοί που δεν τολμούν και δεν τόλμησαν ποτέ να κάνουν το κάτι παραπάνω για αυτό τον τόπο, δεν είναι λίγοι….

«ΕΛ.ΑΣ., ΕΛ.ΑΣ. τι θα γίνει φίλε μου με σας…;»

astynomiaΗ παράφραση του στίχου του γνωστού τραγουδιού του Βασ. Παπακωνσταντίνου περιγράφει την απορία, την απογοήτευση, το θυμό των περισσοτέρων Ελλήνων για την κατάσταση της Ελληνικής Αστυνομίας. Μια Αστυνομία που έχει βαλθεί να μας τρελάνει εδώ και χρόνια.

Γιατί είναι να τρελαίνεσαι όταν βλέπεις το σπίτι σου που απέχει 250 μέτρα από αστυνομικό τμήμα να γίνεται έρμαιο διαρρηκτών όποτε αυτοί το θελήσουν. Είναι να τρελαίνεσαι όταν σε σταματάει η Τροχαία και σου συμπεριφέται σαν να  είσαι ένα τίποτα. Είναι να τρελαίνεσαι όταν πας να μπεις σε ένα γήπεδο και δεν σε αφήνουν να πάρεις ένα νερό ούτε για το παιδί σου, ενώ σου ξαφρίζουν και τα ψιλά που έχεις πάνω σου.

Πιο πολύ είναι να τρελαίνεσαι όταν συμμετέχοντας σε μια πορεία (ή βλέποντας την από το χαζοκούτι) βλέπεις 10-20 μαντράχαλους να σπάνε ότι θέλουν ανενόχλητοι και τα Μ.Α.Τ. την ίδια στιγμή να συλλαμβάνουν και να δέρνουν ανηλεώς μαθητές και φοιτητές. Πιο πολύ να τρελένεσαι όταν βλέπεις σε συγκρούσεις νεοφασιστών με αναρχικούς τα Μ.Α.Τ. να μάχονται με υπερβάλων ζήλο στο πλευρό των πρώτων και να αδιαφορούν για το τι γίνεται γύρω τους κι αν κινδυνεύουν πολίτες.

Βέβαια τα μέλη της γνωστής σε όλους ακροδεξιάς οργάνωσης «ξεχρεώνουν» αυτή τη βοήθεια , παίζοντας τον αγαπημένο τους ρόλο του ρουφιάνου σε πορείες, ενώ όποτε χρειάζεται μπαίνουν και στη «μάχη» στο πλευρό των Μ.Α.Τ. με τα κράνη και τα μηχανάκια τους, όπως είδαμε τον προηγούμενο Δεκέμβρη. Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το ρόλο του ρουφιάνου δέχονται να παίζουν αβιάστα και μέλη μιας άλλης νεολαιίστικης οργάνωσης, η οποία αποτελεί πολιτικό απόγονο των «rangers» και των «κενταύρων»…

Οι ρίζες όλων αυτών των κακών την ΕΛ.ΑΣ. είναι πολύ βαθειές και κατά τη γνώμη μου ότι και να κάνει η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να πετύχει άμεσα αποτελέσματα. Μελλοντικά ίσως καταφέρει να αλλάξει τη δομή και τον τρόπο συμπεριφοράς των αστυνομικών, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο από ριζική αλλαγή του τρόπου επιλογής και εκπαίδευσης των νέων αστυνομικών.

Κι όμως όσο γράφω όλα αυτά σκέφτομαι πως δεν απέχει και πολύ το 2004 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες… Δεν απέχει και πολύ η εικόνα των ευγενικών αστυνομικών στους δρόμους, δεν απέχει και πολύ η αίσθηση της πλήρους ασφάλειας που νιώθαμε εκίνη την περίοδο. Δε λέω ότι όλα τότε ήταν τέλεια, δε λέω ότι μου άρεσαν όλα τα μέτρα ασφάλειας (έψαχνα με αγωνία στον ουρανό το περίφημο ρουφιανό-Ζέπελιν για να το «χαιρετήσω» με τη διάσημη ελληνική χειρονομία) αλλά ήταν αλλιώς ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε!

policeΚαι τότε ήταν η ευκαιρία… Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες να προχωρήσει αυτό που λέμε εκδημοκρατισμός της ΕΛ.ΑΣ. , να αλλάξουν οι ισορροπίες και οι προταιρεότητες της Αστυνομίας. Δυστυχώς όμως η ευκαιρία αυτή σπαταλήθηκε από ένα ακόμα λάθος του Κώστα Καραμανλή. Του Πρωθυπουργού που δεν ήθελε να αφήσει δυσαρεστημένους τους παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους του και ανέθεσε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης σε έναν άνθρωπο ανίκανο και επικίνδυνο, τον Βύρωνα Πολύδωρα.

Τα αποτελέσματα γνωστά και εμφανή ακόμα και σήμερα. Η ΕΛ.ΑΣ. αντί να προχωρήσει και να εκσυγχρονιστεί έχει γυρίσει πίσω σε εποχές Χωροφυλακής. Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να τολμήσει και σε αυτόν τον τομέα. Πρέπει να τα αλλάξει όλα. Μακάρι σε αυτή την προσπάθεια να είχε και τη συνολική αποδοχή της αντιπολίτευσης. Αλλά μάταια…Σιγά μην αφήσουν ο Τσίπρας και ο Καρατζαφέρης τα «ψηφαλάκια» να πάνε χαμένα.

Διαχωρισμός κόμματος-κυβέρνησης: θα τα καταφέρει ο Γιώργος;

Μια από τις σημαντικές προεκλογικές δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, ήταν και ο πλήρης διαχωρισμός της λειτουργίας του κόμματος και της λειτουργίας της κυβέρνησης. Επανέλαβε μάλιστα αυτή του την πρόθεση και μετά τις 4 Οκτώβρη και τη νίκη στις εθνικές εκλογές. Αυτές τις μέρες γίνονται συζητήσεις στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το ποια θα είναι η νέα σύνθεση του Πολιτικού Συμβουλίου και για το ποιος θα είναι ο νέος Γραμματέας του Κινήματος.

Όπως όλα δείχνουν ο Γιώργος Παπανδρέου προτίθεται να τηρήσει τόσο την προεκλογική του δέσμευση όσο και το κατασταστικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το πολιτικό συμβούλιο αναμένεται να ανανεωθεί σε μεγάλο βαθμό , ενώ και ο Γραμματέας κατά πάσα θα πιθανότητα θα προέρχεται από τη νέα γενιά στελεχών του Κινήματος. Ενδιαφέρον όμως δεν παρουσιάζει τόσο ο διαχωρισμός Πολιτικού Συμβουλίου-Κυβέρνησης όσο ο πλήρης διαχωρισμός που πρέπει να γίνει ανάμεσα στα πρόσωπα που κυβερνούν και στα πρόσωπα που «τρέχουν» καθημερινά το κόμμα.

Εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της επόμενης μέρας. Είναι αλήθεια πως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μια μεγάλη δεξαμενή στελεχών ηλικίας 25-40 που μπορούν να αναλάβουν τα ηναία της Ιπποκράτους και να αφήσουν απερίσπαστους τους «μεγάλους» στο κυβερνητικό έργο. Μια δεξαμενή που αποτελείται εν μέρει από στελέχη Τοπικών Οργανώσεων με μεγάλη πείρα στην οργάνωση του Κινήματος αλλά και μεγάλο πλεονέκτημα την καθημερινή επαφή με τον κόσμο της καφετέριας, του καφενείου και της δουλειάς.neolaiapasok

Μια δεξαμενή που αποτελείται επίσης από στελέχη της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μια πολιτική Νεολαία η οποία διαθέτει τα περισσότερα μέλη στη χώρα μας. Μέλη με εμπειρία τόσο σε οργανωτικά θέματα, όσο και σε θέματα εκλογικών αγώνων καθώς τα περισσότερα από αυτά τα μέλη προέρχονται από το «μετερίζι» της Π.Α.Σ.Π. Μιλάμε δηλαδή για άτομα που γνωρίζουν και από μηχανισμούς και γραφεία αλλά και από δρόμους και πορείες. Και κυρίως από άτομα που έχουν μεγαλώσει πολιτικά και ιδεολογικά μέσα σε ένα κλίμα συνεχούς αντιπαράθεσης και «μάχης» στα φοιτητικά αμφιθέατρα.

Φυσικά το να πάρουν το τιμόνι της Ιπποκράτους αυτά τα στελέχη με τη μία δεν είναι καθόλου εύκολο. Υπάρχουν πολλά και σημαντικά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Αρχικά πρέπει να ξεκαθαριστεί από τον Πρόεδρο του Κινήματος ο τρόπος επιλογής τους. Ο Γιώργος έχει δείξει ότι δε «μασάει» από μηχανισμούς και πιέσεις και εδώ έχει ακόμη μια ευκαιρία να το αποδείξει. Το μεγαλύτερο εμπόδιο όμως είναι οι κόντρες και οι «ομάδες»  ή τάσεις»  ή τα «μπλογκ» όπως είναι γνωστά της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Εκεί όπου γίνεταi ένας κακός χαμός! Οι εσωκομματικές κόντρες είναι μεγάλες και ανυπέρβλητες για πολλούς. Ακόμα και από πόλη σε πόλη. Βέβαια μια δυναμική παρέμβαση του Γιώργου Παπανδρέου μπορεί να περιορίσει αυτές τις καταστάσεις, αλλά όχι και να τις επιλύσει. Εξάλλου, δεν είναι και σωστό ο Πρωθυπουργός της χώρας να κάθεται και να ασχολείται με τα εσωκομματικά προβλήματα της νεολαίας του κομματός του.

pasok-politiko symboulioΓι’αυτό θα ήταν χρήσιμο στη νέα εποχή της Ιπποκράτους ένα παλιό στέλεχος να αναλάβει «ρόλο Πάγκαλου». Να αναλάβει δηλαδή τον δύσκολο ρόλο της καθημερινής ενασχόλησης και επιτήρησης της λειτουργίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τέτοια στελέχη υπάρχουν πολλά , για παράδειγμα ο Κώστας Σκανδαλίδης αλλά είναι αμφίβολο αν θέλουν να αναλάβουν αυτόν τον άχαρο ρόλο και να περιοριστούν στην Ιπποκράτους, καθώς πολλοί καλοβλέπουν μια μελλοντική κυβερνητική θέση.

Αν ο Παπανδρέου τα καταφέρει να ανανεώσει πλήρως το Κίνημα τότε τα οφέλη είναι πολλαπλά. Τόσο στο παρόν, καθώς η λειτουργία της Ιπποκράτους θα είναι καλύτερη και θα διατηρεί τα μέλη και τους φίλους σε εγρήγορση αλλά κυρίως στο μέλλον όπου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα δει σε 5-10 μια νέα φουρνιά έτοιμη και ικανή να διεκδηκήσει τη νίκη στις εκλογές. Αν όχι τότε το μέλλον του Κινήματος θα έχει σημάδια του παρελθόντος. Εσωστρέφεια, φαγωμάρες, «συντροφικά μαχαιρώματα» και ιδεολογικό τέλμα. Η λύση είναι στο χέρι του…

Οι υποψήφιοι αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας.

mpakogianniΣήμερα επέλεξα να ασχοληθώ με τα εσωτερικά θέματα της Νέας Δημοκρατίας, όπως είχα προαναγγείλει σε προηγούμενη δημοσιευσή μου. Θα ήθελα αρχικά να ξεκαθαρίσω κάτι που είναι εύκολα αντιληπτό και από τις πρώτες μου αναρτήσεις: δεν ανήκω ιδεολογικά και πολιτικά στον χώρο του συγκεκριμένου κόμματος, ούτε ασπάζομαι τις περισσότερες από τις απόψεις που εκφράζει κατά καιρούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν αναφέρομαι συχνά στη δεξιά παράταξη και ο λόγος για τον οποίο δεν θα επανέλθω στο ζήτημα της διαδοχής, μέχρι αυτή να γίνει πράξη.

Οι υποψήφιοι λοιπόν είναι ήδη γνωστοί: Ντόρα Μπακογιάννη, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Αντώνης Σαμαράς και Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δικιά του ιστορία στο χώρο της δεξιάς παράταξης στην Ελλάδα. Οι 4 διεκδικητές της αρχηγίας πιστεύουν ο καθένας για τον εαυτό του, οτι εκφράζουν την ιδεολογική ταυτότητα που έχει χάσει εδώ και πολλά χρόνια η Νέα Δημοκρατία και με αυτές τις εσωκομματικές εκλογές, είναι ευκαιρία να ξαναβρεί.

Η Ντόρα στηρίζεται στο σύστημα Μητσοτάκη που έχει ακόμα μεγάλη ισχύ στο κόμμα. Η ισχύς αυτή προέρχεται τόσο από παλιά στελέχη και βουλευτές, όσο και από τη νεολαία του κόμματος. Πλεονέκτημα σε σχέση με τους άλλους είναι ο πολύ ισχυρός μηχανισμός αλλά και η στήριξη από Μ.Μ.Ε. και επιχειρηματικό κόσμο.  Βέβαια το μεγάλο «προσόν» της Ντόρας είναι ότι από τη βάση της Ν.Δ. και από τους φανατικούς υποτηρικτές του κόμματος θεωρείται η μόνη ικανή να επαναφέρει την παράταξη στην κυβέρνηση. Μεινοεκτημά της σίγουρα οι πολλοί σκληροί εσωκομματικοί αντίπαλοι του «μητσοτακισμού».

Ο Σαμαράς κουβαλάει στην πλάτη του τα γεγονότα του 1993. Οι παλιοί της Ν.Δ. δεν ξεχνούν την «προδοσία» όπως samarasλένε, και δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση να τον δουν, αρχηγό του κόμματος. Εδώ όμως έρχεται κάτι άλλο: η πολιτική πλατφόρμα που εξέφρασε ο Σαμαράς είναι αυτή που θα ήθελε για ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Ν.Δ. Δηλαδή ένα κόμμα με καθαρή δεξιά ιδεολογία, με πατριωτικά στοιχεία και φουλ αντι-πασοκικό λόγο. Βέβαια στην πράξη ένα τέτοιο κόμμα είναι πολύ δύσκολο έως απίθανο με τα σημερινά δεδομένα να καταφέρει να πετύχει στο μέλλον κάποια νίκη σε εκλογές.

abramopoulosΟ Δημήτρης Αβραμόπουλος από την άλλη αν και έχει το πιο κεντρώο προφίλ από τους υπόλοιπους, μπήκε σε αυτή την μάχη με δεξιά στροφή. Γνωρίζει ότι είναι απίθανο να εκλεγεί, γνωρίζει ότι και αυτός κουβαλάει στις πλάτες του την ιστορία του Κ.Ε.Π. αλλά γνωρίζει πως αν πετύχει ένα καλό ποσοστό τότε η θέση του στη Ν.Δ. δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί τα επόμενα χρόνια.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης πολύ απλά παίζει τι ρόλο του κομπάρσου. Ξέρει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει και ότι απλά ένα καλό ποσοστό ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα θα αποτελέσει μοχλό πίεσης στην επόμενη ηγεσία για τα όποια μελλοντικά του σχέδια. Μην αποκλείετε το γεγονός ο Παναγιώτης Ψωμιάδης να αποσύρει θεαματικά τις τελευταίες μέρες της υποψηφιοτήτα του και να χωθεί στο πλευρό του/της επόμενου/ης αρχηγού.

Σε όλο αυτό το σκηνικό πρέπει να προσέξουμε 2 παραμέτρους:

  1. την συμμετοχή στις κάλπες: μια μικρή συμμετοχή της τάξεως των 150.000-350.000 θα κάνει χειρότερη την κατάσταση. Θα φανεί ότι ο/η επόμενος/η αρχηγός είναι εκλεκτός των «μηχανισμών» και των «συστημάτων» μέσα στο κόμμα και αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στον ίδιο.
  2. την στάση του Κώστα Καραμανλή. Αρνούμαι να πιστέψω ότι ο πρώην Πρωθυπουργός θα μείνει το ίδιο απαθής και στη συνέχεια της διαδικασίας. Η προτίμηση που θα εκδηλώσει ή θα αφήσει να διαρρεύσει, κάποια στιγμή, θα είναι καθοριστική.karamanlis

Αυτά πιστεύω λοιπόν για τη διαδοχολογία της Ν.Δ. Ελπίζω οι ψηφοφόροι του συντηρητικού κόμματος να κάνουν τη σωστή επιλογή που θα βοηθήσει στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα. Προσωπικά είμαι απαισιόδοξος και θεωρώ ότι όποιος και να βγει θα αφοσιωθεί σε έναν στείρο αντιπολιτευτικό και αντι-πασοκικό λόγο με στόχο μόνο την καρέκλα του Μαξίμου.

Μόνο που οι εποχές έχουν αλλάξει και κάτι τέτοιο μόνο δεν αρκεί για να έρθει μια εκλογική νίκη…

Οικονομική πολιτική: η στάση της αντιπολίτευσης.

papadreou1 «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» είναι η φράση που ακούω και διαβάζω σήμερα. Είναι αλήθεια πως από σήμερα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε χθες στη Βουλή, βάζει σε πρώτο πλάνο την οικονομία. Τα εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπιστούν ώστε η χώρα να γλιτώσει τα χειρότερα είναι πολλά και δύσκολα. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατατεθούν στη Βουλή τα πέντε νομοσχέδια που έχει παρουσιάσει αναλυτικά ο Γιώργος Παπανδρέου , το ζήτημα είναι όμως αν αυτά θα αποφέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Και ως προς αυτό το ζήτημα οι απόψεις είναι πολλές και διαφορετικές, ακόμα και μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Καταρχήν , στη Νέα Δημοκρατία οι ελάχιστοι που αυτό τον καιρό ασχολούνται με την αντιπολίτευση και όχι με τις εσωκομματικές διαδικασίες για την εκλογή του νέου αρχηγού, θεωρούν το σχέδιο της κυβέρνησης ανέφικτο και τονίζουν ότι αργά ή γρήγορα το οικονομικό επιτελείο θα αναγκαστεί να πάρει σκληρά μέτρα. Μάλιστα προχωρούν ένα βήμα πιο πέρα λέγοντας ότι αν χρειαστεί να παρθούν δύσκολα μέτρα θα στηρίξουν την κυβέρνηση. Βέβαια όλα αυτά είναι μόνο λόγια…

Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει παντού ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα ελέγχει την κυβέρνηση εξ’αριστερών και ότι θα tsiprasπροσπαθήσει να αποτρέψει τα όποια σκληρά μέτρα ίσως χρειασθεί να παρθούν. Η στάση του προέδρου του Συνασπισμού μέχρις στιγμής είναι θετική και έχει κάνει καλή εντύπωση και στην Ιπποκράτους, καθώς βλέπουν ότι ο Τσίπρας δεν ακολουθεί το δρόμο του Κ.Κ.Ε. και έχει καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης.

Ένα Κ.Κ.Ε. που όσο περνάει ο καιρός γίνεται απλά χειρότερο. Δεν υπάρχει άλλο επίθετο για να περιγράψει την παρουσία του στη Βουλή. Οι φωνές τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών του Περισσού δεν φαίνεται να πιάνουν τόπο και έτσι η σκληρή και χωρίς καμία λογική αντιπολίτευση στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνεχίζεται τόσο στο προσκήνιο (ομιλία Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή) όσο και στο παρασκήνιο (προσπάθεια για μαζικές απεργίες από συνδικαλιστικές ομάδες που ελέγχονται από το Κ.Κ.Ε.). Μάλιστα με τα «τερτίπια» του Περισσού ασχολήθηκε και ο Πρωθυπουργός στη Βουλή χαρακτηρίζοντας αξιοπερίεργη την στάση του Κ.Κ.Ε. να προαναγγέλει τόσες πολλές κινητοποιήσεις τις πρώτες δυο βδομάδες της νέας διακυβέρνησης όσες δεν έκανε στα 5,5 της Νέας Δημοκρατίας.

Τέλος, ο Γιώργος Καρατζαφέρης δεν φαίνεται να καίγεται για την οικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί. Και αυτό γιατί γνωρίζει ότι σε αυτό το πεδίο ότι και να γίνει το κόμμα του δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Ακόμα κι αν χιλιάδες ψηφοφόροι απογοητευτούν από την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν αναμένεται να εισπράξει αυτή τη δυσαρέσκεια. Εξάλλου, ο Καρατζαφέρης ασχολείται περισσότερο με τις εσωκομματικές διαδικασίες στη Νέα Δημοκρατία, καθώς εκεί είναι το «ζουμί» για το μέλλον του κομματός του.

Μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπάρχουν κάποιες λίγες φωνές που λένε πως με την κατάσταση που βρίσκεται τελικά η οικονομία είναι δύσκολο έως απίθανο να γίνουν πράξη όλα όσα υποσχέθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου. Μάλιστα τονίζουν ότι πρέπει να ακολουθηθεί για ένα διάστημα μια αντίθετη πολιτική ώστε να βρεθούν τα χρήματα για τον νέο προϋπολογισμό. Πάντως, αυτές οι φωνές απέχουν πάρα πολύ από τον στενό κύκλο του Πρωθυπουργού άρα δεν νομίζω ότι θα επηρεάσουν εν τέλει την οικονομική πολιτική. Όπως είναι άλλωστε γνωστό ο Γιώργος Παπανδρέου έχει «απαγορέψει» στα στελέχη να μιλήσουν για «καμμένη γη»…